“Μασκαρέματα” της Γεωργίας Στρατή
ΜΑΣΚΑΡΕΜΑΤΑ Έλιωσες το σαπούνι πάνω σου, αυτό το πράσινο, του λαδιού του περσινού, μήπως και εξουδετερωθεί η μυρωδιά σου. Πώς αλλιώς σε εντοπίζουν οι κυνηγοί και οι παρατρεχάμενοί τους; Ψάχνεις ανάμεσα στα εργαλεία τα επιθετικά, σφιγκτήρες και τανάλιες, βαριοπούλες και ζουμπάδες. Να γίνεις γωνίες και να ανιτστέκεσαι, αντί να ματώνεις. Γεωργία Στρατή από τη […]
“45 τετραγωνικά” του Στέλιου Μαφρέδα
45 ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ Αρκούσε ο χώρος για ενδιαίτημα. Έστησε το σπιτικό όπως στην έκθεση ειδών οικίας όλα τα χρειώδη υπήρχανε εδώ να’ ναι άνετη η ζωή ο έρωτας να στεγαστεί και να μη γυροφέρνει. Όλα, και στην πιο καίρια θέση ο υπολογιστής. Να ακυρώνει άλλοτε τη μοναξιά και άλλοτε να τη φουντώνει. Έλειπε μονάχα […]
“Ενδυνάμωσις” του Άγγελου Αδαμάκη
ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΙΣ Ατσάλινο βέλος καταυγάζει ασημένιο και βιολετί-φωτεινό, υπόκωφος ήχος, αχός ζοφερός εισβάλλει στο απάγκιο κατατρύχει τους χαμερπείς καθωσπρέπει, αιδημοσύνη σκορπά η ηχώ αποκαρωμάρα η επαλληλία: καταυγασμός- ήχος βαθύς και ηχώ∙ τα δάκρυα της ψυχής στα κεραμίδια σταλάζουν, με αίμα γεμάτο, το φωτεινό παράθυρο πάλλεται, πάλλεται το σπίτι ολάκερο, παραληρούν οι αγγελοπρόσωποι με τα αντία του […]
Άτιτλο της Ιουλίας Τολιά
Επέστρεψε. Με μια ετοιμόρροπη αποσκευή κι ένα σπασμένο τηλεσκόπιο στον ώμο. Τον περίμεναν κάτι γερασμένα παιδιά. Κάποιοι έλειπαν. Τους επισκέφθηκε στο κοιμητήριο. Στους κήπους μόνο οι βιολέτες είχαν απομείνει. Το τρίξιμο της πόρτας – η οξείδωση, βλέπετε – ουδόλως τον ενόχλησε. Κοντά στο παράθυρο, η καρέκλα όπως τότε. Τράβηξε τη φθαρμένη κουρτίνα. Και είδε πως, […]
“Ξενύχτι” της Μαριγώς Αλεξοπούλου
ΞΕΝΥΧΤΙ Ταΐζεις το παιδάκι λίγο λίγο το ψωμάκι κι έτσι όπως προσφέρεις φωτίζεσαι και το φως καίει σιγά σιγά τις παιδικές σου αναμνήσεις. Μαριγώ Αλεξοπούλου από τη συλλογή της Νυχθημερόν, εκδ. Πόλις, 2020
“Μια φορά” του Γιώργου Δ. Γεωργούλα
MIA ΦΟΡΑ Σε ένα τραμ που χώλαινε μας στρίμωχνες Σάββατα, Κυριακές ολόκληρες να χαζεύουμε τους άλλους Με νερό και φθηνούς ψαλμούς για κολατσιό Διασχίζαμε την άπνοια τα γερασμένα παρτέρια δάκρυζαν γύρη χρόνια ανεκπλήρωτη Περνούσαμε μπροστά από σωρούς στιγμών δρόμους, παγκάκια ξύλινα, θέσεις αναμονής Πιο κει φθαρμένα εμπορικά, ίδια κορμιά κατέρχονταν σιγοτραυλίζοντας τις ώρες ως την […]
“Τι” του Τόλη Νικηφόρου
ΤΙ τι σκοτεινό ποτάμι η μνήμη για να πνιγείς ή ν’ ανασάνεις ν’ απλώσεις ένα χέρι στο κενό τι μουσική πάνω στους τάφους και τι πολύχρωμα φορέματα τι θρίαμβος της καρδιάς πικρός σαν ένα χάραμα με δίχως φως σαν ένα σούρουπο με δίχως νύχτα σαν μια ζωή τι άδειος ουρανός η μνήμη κόκκινο σύννεφο που […]
“Ωδή για τους Λουδίτες” του Λόρδου Μπάιρον
ΩΔΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΥΔΙΤΕΣ (Λόρδου Μπάιρον)* I. Νέοι κι αγέρωχοι στη θάλασσα τραβούν, Πνιγμένη η Λευτεριά τους μες στο αίμα, Κι εμείς, κι αυτοί μπορούν, Πεθαίνοντας στη μάχη να σωθούν, Όχι πια βασιλιάδες, ο Λουντ με στέμμα! II. Κι όταν θα φτιάξουμε γερό ιστό, Αντί σαΐτα σπαθί θε να κρατούμε, Το ξέρουμε πως […]
“Κι άφησα μόνο μία λέξη” της Μαρίνας Μιχαήλ Χρηστάκη
ΚΙ ΑΦΗΣΑ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ Άλλαζα τη σειρά των γραμμών. Άλλαζα τη σειρά των λέξεων. Άλλαζα τη σειρά των στροφών. Πρόσθετα, αφαιρούσα λέξεις, προτάσεις, ολόκληρες στροφές, Μα εκείνο έμενε λειψό. Έσβηνα κι έσβηνα. Άφησα μόνο μία λέξη, αποφασισμένη να διασχίσει τη νοητή γραμμή. Εκεί που φαίνεται πως ακουμπά ο ουρανός σου με τη θάλασσά μου. […]
“Χρώματα φθινοπωρινά” της Μαρίας Σκουρολιάκου
ΧΡΩΜΑΤΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ Κουρνιάζει τ’ όνειρο στα παιδικά φυλλώματα. Στην πίστη την αμόλυντη πεπερασμένου χρόνου. Κόβει φωνές αγριολούλουδα, ψωμί και μέλι τις ταΐζει. Με χθεσινές ψυχές παίζει κρυφτό, σε Κυριακές που έχουν μισέψει. Ισημερία φθινοπωρινή στο σώμα φέγγει. Στων βράχων του τις ερημιές γράφουν συνθέσεις τα πουλιά κι ακοίμητα νερά, τραγούδια λεν αρχέγονα, Σβήνουνε με τη […]