Disability: “Ο παιδαγωγός” του Κωνσταντίνου Τσίγκα
Ο Παιδαγωγός Κύριε! Δε με θυμάσαι; Ανία κάρωση με είχε καταβάλει μα εσείς μου μάθατε ισορροπία! Κι εξασφάλισα το μέλλον της Μαρίας… Δάσκαλε! Βοώ και σύ κοιμάσαι; Αόμματος περιφερόμουνα μα μ’ έδωκες τα λαγαρά! Και διασφάλισα το προσεχές του Γιάννη… Μπαμπά! Μη με λυπάσαι. Ακούνητος ορέγομαι χορευτικά λικνίσματα! Κι εγγυώμαι γιόκα μας το αύριο […]
«Σκοτεινά φλας “ενός” πολέμου» της Αγγελικής Πεχλιβάνη (ISBN: 978-618-5845-37-7)
Μετά την αριστουργηματική συλλογή του Δημήτρη Πέτρου Εικοστός κόσμος (εκδόσεις Πόλις 2022), που πραγματευόταν αριστοτεχνικά το ζήτημα του πολέμου, μια άλλη δυνατή και καθαρή φωνή, αυτή της Αγγελικής Πεχλιβάνη, έρχεται να μιλήσει για το ίδιο θέμα. Και το κάνει με περισσό σθένος και τέχνη στη συλλογή της Σκοτεινά φλας «ενός» πολέμου (εκδόσεις ΑΩ, 2025). Εστιάζοντας […]
Disability – “Η Μέδουσα Γοργώ και οι ασπίδες μου” του Απόστολου Παλιεράκη
Η Μέδουσα Γοργώ και οι ασπίδες μου Στ’ αστέρια μου Να αποσύρεται ο ήλιος ενώ περιγράφει η αφή τους συραμμένους όχθους της ακάλεστης τομής σου κι ενώ ριγεί η ύπαρξη στη θέα δύσμορφου ενθύμιου μιας εν υπνώσει άσκησης συνύπαρξης με την ανυπαρξία Η Μέδουσα Γοργώ υπότροπη μέσα κι απέναντι σου στα σπλάχνα σου […]
Disability – “Η Μαρία των ανθών” της Πηνελόπης Αλεξίου (ένα ποίημα σε δύο πράξεις)
Η Μαρία των ανθών Πράξη 1η: ΤΟ ΚΑΡΚΙΝΑΚΙ Η θεία μου πεθαίνει. Παρακολουθώ τηλεφωνικά τις τελευταίες στιγμές της. Νέα, ειδήσεις, αφηγήσεις τρίτων. Στις 3.05 ψάχνει αντιεμετικό στις 4.10 δεν εχει παλμό στις 4.15 έρχεται το ασθενοφόρο η πίεση χάνεται η θεία σβήνει. Λόγια αναμασώνται βγαίνουν στην ατμόσφαιρα προσβάλλουν τον αέρα κάποιοι λένε θ’ αναπαυτεί άλλοι […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Επισκέπτες” της Νάντιας Σαμαρά
Επισκέπτες Παρακαλούνται πολύ οι επισκέπτες να εξέλθουν. Οι πόρτες κλείνουν αυτόματα, ακαριαία. Παρακαλούνται πολύ οι τροχονόμοι να περάσουν στην κίνηση. Ν’ αδειάσουν τους μπλοκαρισμένους χαρακτήρες. Να διασχίσουν οι περαστικοί, να στρώσουν την άσφαλτο. Παρακαλούνται πολύ οι μετέωροι να γίνουν αμετάβλητοι. Οι ονειροπόλοι να προσγειωθούν ανώμαλα και οι αδιάφοροι να μεταβούν στην απέναντι όχθη. Παρακαλούνται πολύ […]
Disability – “Κανείς” (απόσπασμα) της Βερονίκης Δαλακούρα
Κανείς Προσπάθησα, αλλά μάταια. Προσπάθησα ν’ ανοίξω τα μάτια αργά, όχι για να κοιτάξω, αλλά ν’ αντιληφθώ εκείνους που στέκονταν δίπλα μου. Αδύνατον. Η αναπνοή μου ήταν κανονική, δεν κατέβαλα ιδιαίτερη προσπάθεια, όμως το σώμα δεν υπάκουε. Δεν πεινούσα και δεν διψούσα.Ηταν άραγε βράδυ; Πρωί, δηλαδή ξημέρωμα; Κάποια άλλη ώρα της μέρας αποκλειόταν γιατί θα […]
Ποίηση, αυτογνωσία και μνήμη (για την ποιητική συλλογή “Με δανεικό μολύβι” της Κλεονίκης Δρούγκα – ISBN: 978-960-592-181-1)
Η ποιητική συλλογή της Κλεονίκης Δρούγκα Με δανεικό μολύβι (Μανδραγόρας, 2024· ISBN 978-960-592-181-1) συγκροτείται σε έξι ενότητες, καθεμία εκ των οποίων εισάγεται μέσω ενός πεζο-ποιήματος που λειτουργεί ως προλογική πύλη στη θεματική της. Η δομή αυτή, με την εναλλαγή πεζού και ποιητικού λόγου, αποκαλύπτει την πρόθεση της δημιουργού να αναστοχαστεί τη διαδικασία της γραφής και […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μια θλιμμένη μέρα” της Αναστασίας Πεπέ
Μια θλιμμένη μέρα Μια θλιμμένη μέρα περνά σαν όλες τις άλλες για τους ανθρώπους που γυρίζουν σπίτι. Ήρεμοι ήχοι στον πεζόδρομο Δράκου, στο Κουκάκι απ’ τους διαβάτες που περνούν. Μια μελωδία νέγρικης jazz στ’ αφτιά μου ήρεμη, γλυκιά σαν το τσάι μου. Τα γέλια των κοριτσιών αντισταθμίζουν τη θλίψη των ανθρώπων που γυρίζουν σπίτι. Αναστασία […]
Λίγα λόγια για την ποιητική συλλογή “…και πέρα η θάλασσα” των Μαρίας Σταθέα και Ισμήνης Κωνσταντοπούλου (ISBN: 978-960-597-389-6)
Η ποιητική συλλογή με τίτλο «…και πέρα η θάλασσα» είναι προϊόν συνεργασίας της Μαρίας Σταθέα και της Ισμήνης Κωνσταντοπούλου, δύο εκλεκτών τέκνων της Καλαμάτας, οι οποίες έχουν μια σταθερή και δυναμική παρουσία στα τοπικά πολιτιστικά τεκταινόμενα. Ήδη τα αποσιωπητικά, με τα οποία ξεκινά ο τίτλος της συλλογής, μας προδιαθέτουν για ένα ποιητικό ταξίδι συλλογισμών, εικόνων, […]
Δύο ποιήματα του Αλέξανδρου Δεδιλιάρη σε πρώτη δημοσίευση
Ασυμβίβαστος Από παλιά ο συμβιβασμός του τσαλάκωνε την αξιοπρέπεια. Πάνε χρόνια πολλά. . . Τώρα κοιτάει στον καθρέπτη το δέρμα του να μαζεύει. Στένεψε κι αυτό πολύ, μαζί με τη ζωή του. Δε συλλογίζεται πια την πείνα του, το νοίκι του, τα τρύπια του παπούτσια, τη σκόνη στα βιβλία του. Μονάχα τα χαμόγελά τους σπάζουν […]