Ένα ποίημα για την Επέτειο του Όχι
Αγγελιαφόρος άγγελος Στη μνήμη του Σεραφείμ Λάκκα Αύγουστο του ’44 στο βουνό ετάφη. Ετών τριάντα τρία. Στον τάφο του έλατο φύτρωσε θρεμμένο με αίμα. Αγγελιαφόρος Άγγελος δίχως φτερά πάνω σε σούστα μήνυμα μετέφερε στων ανταρτών τα λημέρια. Οστών εκταφή. Το έλατο ξεριζώθη η πέτρινη πλάκα εσηκώθη. Σκούρο ολοπράσινο σε υψόμετρο μηδενικό αντίκρυ στα αλμυρίκια πεισματικά […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Επισκέπτες” της Νάντιας Σαμαρά
Επισκέπτες Παρακαλούνται πολύ οι επισκέπτες να εξέλθουν. Οι πόρτες κλείνουν αυτόματα, ακαριαία. Παρακαλούνται πολύ οι τροχονόμοι να περάσουν στην κίνηση. Ν’ αδειάσουν τους μπλοκαρισμένους χαρακτήρες. Να διασχίσουν οι περαστικοί, να στρώσουν την άσφαλτο. Παρακαλούνται πολύ οι μετέωροι να γίνουν αμετάβλητοι. Οι ονειροπόλοι να προσγειωθούν ανώμαλα και οι αδιάφοροι να μεταβούν στην απέναντι όχθη. Παρακαλούνται πολύ […]
Βαγκνερική ποίηση; Μία εναλλακτική προσέγγιση σε ένα νέο ποιητικό κείμενο (για το βιβλίο “Μόρα: Το σημάδι της Σάρας” της Βίκυς Κατσαρού – ISBN: 9786185769857)
Από την πρώτη φράση της Μόρας (εκδόσεις Ενύπνιο, 2025) —«Διέσχισα ολάκερο τον ωκεανό της ύπαρξης»— η ποιήτρια Βίκυ Κατσαρού μάς εισάγει σε μια οικουμενική περιπέτεια του πνεύματος, όπου οι ήρωές της κινούνται ανάμεσα στη ζωή και στη μύηση, ανάμεσα στο σώμα και στη μουσική της ψυχής. Το νέο κείμενο της Ελληνίδας ποιήτριας, θυμίζει μια ενιαία […]
Για τις απένθητες λύπες (για το βιβλίο “Απενθείς” της Peny Delta – ISBN: 9786185845193)
Στην ποίηση δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πώς το λες, υποστήριζε ο Σεφέρης. Την αισθητική υπερασπίζονταν ο Paul Valery, o Ezra Pound, o T.S. Eliot. Για τους σπουδαίους αυτούς τεχνίτες του λόγου, το ποιητικό αποτέλεσμα δεν γεννιέται απλώς από τις ιδέες, αλλά από τη μορφή, τον ρυθμό, τη μουσικότητα, τη γλωσσική ενέργεια. Η Peny […]
Ποίηση, αυτογνωσία και μνήμη (για την ποιητική συλλογή “Με δανεικό μολύβι” της Κλεονίκης Δρούγκα – ISBN: 978-960-592-181-1)
Η ποιητική συλλογή της Κλεονίκης Δρούγκα Με δανεικό μολύβι (Μανδραγόρας, 2024· ISBN 978-960-592-181-1) συγκροτείται σε έξι ενότητες, καθεμία εκ των οποίων εισάγεται μέσω ενός πεζο-ποιήματος που λειτουργεί ως προλογική πύλη στη θεματική της. Η δομή αυτή, με την εναλλαγή πεζού και ποιητικού λόγου, αποκαλύπτει την πρόθεση της δημιουργού να αναστοχαστεί τη διαδικασία της γραφής και […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μια θλιμμένη μέρα” της Αναστασίας Πεπέ
Μια θλιμμένη μέρα Μια θλιμμένη μέρα περνά σαν όλες τις άλλες για τους ανθρώπους που γυρίζουν σπίτι. Ήρεμοι ήχοι στον πεζόδρομο Δράκου, στο Κουκάκι απ’ τους διαβάτες που περνούν. Μια μελωδία νέγρικης jazz στ’ αφτιά μου ήρεμη, γλυκιά σαν το τσάι μου. Τα γέλια των κοριτσιών αντισταθμίζουν τη θλίψη των ανθρώπων που γυρίζουν σπίτι. Αναστασία […]
Disability – “Άνοια με σωμάτια Λούι” της Μάνιας Μεζίτη
Άνοια με σωμάτια Λούι ή μερικές προτάσεις για την ερημιά Μαύρα βότσαλα στην ακτή ο Χιούι, ο Λιούι και ο Ντιούι δίχως τον θείο τους ο Λιούι χωρίς το γιώτα σκέψη που πέταξε λούτρινο αρκουδάκι στα σκουπίδια λεύκα στη μέση του κάμπου για την Κατερίνη η προσοχή που έσπασε κι όμως, ακόμα μου δίνεις εσύ […]
Λίγα λόγια για την ποιητική συλλογή “…και πέρα η θάλασσα” των Μαρίας Σταθέα και Ισμήνης Κωνσταντοπούλου (ISBN: 978-960-597-389-6)
Η ποιητική συλλογή με τίτλο «…και πέρα η θάλασσα» είναι προϊόν συνεργασίας της Μαρίας Σταθέα και της Ισμήνης Κωνσταντοπούλου, δύο εκλεκτών τέκνων της Καλαμάτας, οι οποίες έχουν μια σταθερή και δυναμική παρουσία στα τοπικά πολιτιστικά τεκταινόμενα. Ήδη τα αποσιωπητικά, με τα οποία ξεκινά ο τίτλος της συλλογής, μας προδιαθέτουν για ένα ποιητικό ταξίδι συλλογισμών, εικόνων, […]
Disability – “Ζωή μισή” του Νίκου Γεωργόπουλου
Ζωή μισή Στην μνήμη του Αντώνη Σ. Για μια ζωή μισή και μισεμένη σε κόσμους παραλλήλους του μυαλού για μια ευτυχία στ’ απόκρυφα κρυμμένη πάντα μετέωρος στις μέσες του κενού. Ταξίδια έκανες μικρά στις ενοχές μας με μυρωδιές επέστρεφες στυφές να κρατηθείς ζητούσες στις ματιές μας κοντά μας για να γλύψεις τις πληγές. Να ζεσταθείς […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Πενθούμε” της Αθανασίας Δρακοπούλου
Πενθούμε Γεννήθηκα πριν την εποχή των φωτοκύτταρων, τότε που ρίχναμε ακόμα χώμα στους νεκρούς. Γι’ αυτό η χειραψία μου είναι τραχιά διατηρώ ακόμα χώμα στα νύχια. Κι όλα τα θάβω με τα ίδια μου τα χέρια ανθρώπους, σπόρους κι ανώφελες απαντήσεις. Γιατί τα χέρια δεν γνωρίζουν από θάνατο γνωρίζουν όμως το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού. […]