Για μια ζωή μισή και μισεμένη

σε κόσμους παραλλήλους του μυαλού

για μια ευτυχία στ’ απόκρυφα κρυμμένη

πάντα μετέωρος στις μέσες του κενού.

Ταξίδια έκανες μικρά στις ενοχές μας

με μυρωδιές επέστρεφες στυφές

να κρατηθείς ζητούσες στις ματιές μας

κοντά μας για να γλύψεις τις πληγές.

Να ζεσταθείς και μέσα μας να κάψεις

νύχτες λευκές και φόβους μυστικούς

ζητούσες μα σου λέγαμε να πάψεις

τους πόνους σου να πνίγεις με λυγμούς.

Κι ανάμεσα στους ίσκιους σου κρυβόσουν

να μην σε σκιάζουν όταν έξω τους βρεθείς

τους άφηνες συχνά  να σε κυκλώσουν

για να ξεφεύγεις και κοντά μας να κρυφτείς.

Παιγνίδια του μυαλού και συ δεν παίζεις

κρύα τα χέρια σου – απλώνεις να πιαστείς –

ήσυχα όπως ήρθες ξαναφεύγεις

μόνος σου έμεινες και πρέπει να βιαστείς.