Ὁ κύριος Κασινιώτης

Εἶμαι σὲ μιὰ μακριὰ οὐρὰ ἐκδηλώσεων,

περνάω ἀπὸ μία προ-καρέκλα,

καὶ εἶναι ἐκεῖ ὁ γνωστός μου κύριος Δεῖνα,

ποὺ μοῦ προτείνει ἕνα ροῦχο καὶ μιὰ τσάντα,

πρέπει, μοῦ λέει, ἐγὼ νὰ τὰ κρατάω,

τ’ ἄφησε, λέει, ἐγὼ νὰ τ’ ἀναλάβω,

τὴ θέση του νὰ σιγουρέψῃ στὴν οὐρά,

ὁ ἄγνωστός μου κύριος Κασινιώτης.

Καὶ γιατί πρέπει δηλαδὴ νὰ ὑπακούσω,

μὲ κίνδυνο νὰ χάσω τὴν ἐκδήλωση,

γιατί θὰ πρέπῃ νὰ σηκώνω αὐτὸ τὸ βάρος

τοῦ ἄγνωστού μου κύριου Κασινιώτη,

τοῦ ἡμίγνωστού μου κύριου Καρσινιώτη,

κι ἴσως -γιά στάσου, βέβαια- τοῦ παλιόφιλου

-ποὺ ἡ θύμησή του φέρνει δάκρυα στὰ μάτια-

τοῦ μπαγαπόντη κύριου Καρκινιώτη.

Χρίστος Δάλκος

από την ανέκδοτη συλλογή του Ποιήματα@yooha.gr