Το ποίημα της Δευτέρας: [Κρυώνεις, γιε και καλογιέ, παγώνεις μες στο χώμα] του Παντελή Μπουκάλα
[άτιτλο] Κρυώνεις, γιε και καλογιέ, παγώνεις μες στο χώμα. Κι εγώ να ζω και ν’ απορώ πώς και βαστάω ακόμα. Και ν’ απορώ, να θλίβομαι, να ντρέπομαι, πουλί μου, να ντρέπομαι για τη φωνή και την αναπνοή μου. Και να μισώ τη ζέστα μου, κι ό,τι μου τη δωρίζει. Μα η μνήμη σου τραβάει κουπί, […]
“Ανοιχτό σημείο” της Ηρώς Τριγώνη (ISBN: 978-960-628-420-5)
Απροσδόκητη στα σημεία και άκρως διεισδυτική είναι η ποιητική αυτή συλλογή της Ηρώς Τριγώνη (Κάπα εκδοτική, 2025) που παίζει με την έννοια του ανοιχτού σημείου, μια έννοια που «οι μαθηματικοί λένε ότι δεν γνωρίζουν […] το σημείο θεωρείται αδιάστατο/ χωρίς ιδιότητες χωρικές./ Η έννοια σημείο όμως/ με διάσταση και οντότητα/ έχει άλλη γνώμη», την οποία […]
Τρία ποιήματα από τη συλλογή «Οι Πρώτες Πόλεις» (The First Cities, 1968) της Αφροαμερικανίδας Όντρι Λορντ (Audre Lorde, 1934-1992)
Απόδοση-Σχόλια: Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης Γέφυρα μέσα από το παράθυρό μου Μια καμπύλη σκαμμένη και στολισμένη με φως μαργαριτάρια ξεσπούν και κυλούν στα απλωμένα χέρια μου προς τη γη. Ω γέφυρα, αδελφή μου, ευλόγησέ με πριν κοιμηθώ ο άγριος αέρας μακραίνει και είμαι εξαντλημένη πέρα από κάθε δύναμη ή αντοχή πάνω από το νερό. Αγάπη […]
Όταν η ποίηση συμβάλλει στην ορατότητα (για το βιβλίο “Στον 9ο” της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου, ISBN: 978-618-5928-36-0)
Η δεύτερη ποιητική συλλογή της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου, Στον 9ο (εκδ. Θράκα, 2026), συνιστά μια ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη περίπτωση ποιητικής γραφής για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την επαγγελματική ιδιότητα της ποιήτριας ως ψυχιάτρου και συγκεκριμένα την απασχόλησή της ως ειδικευόμενης ψυχιάτρου, και ο δεύτερος σχετίζεται με την έμφυλη ταυτότητά της. Σε […]
Τα σφηνάκια των μέσων του Ιούλη είναι του Κώστα Κρεμμύδα (για δύο ποιητικά βιβλία)
Κάλπικη λύρα του Λευτέρη Μανωλά (ISBN: 9786182082058), εκδόσεις Κουκκίδα 2026 ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΥΠΗΡΞΑΝ Οι κομματικές σημαίες με άνωθεν εντολή αποσύρθηκαν από τις πλατείες. [ ] Σε περιόδους καύσωνα Λειτουργούν μονάχα τα A.C. Οι σημαίες φαίνονται ακίνητες Σα να ’ναι ηττημένες. Το βράδυ οι ψηφοφόροι Κοιμούνται, πια, ήσυχοι. Λένε πως νίκησε […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας] της Σ. Πανοπούλου
[άτιτλο] Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών. Το σπίτι της Χιονάτης, το σπίτι Πλέιμομπιλ μια σειρά τραυματικών παραβιάσεων της ιδιοκτησίας μου. Ο Μπωντλαίρ έγραφε ότι το παιχνίδι είναι η πιο πρώιμη μύηση του παιδιού στην τέχνη ότι σουβενίρ σημαίνει ανάμνηση κι άλλες τέτοιες ταυτολογίες της στιγμής. Το τσίγκινο κουτί της […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Γυναικοκτονίες” της Κατερίνας Γκιουλέκα
Γυναικοκτονίες από την επίγνωση ως την απόγνωση δυο φωνήεντα δρόμος Τους αγαπήσαμε τους άντρες ξύσαμε με το νύχι μας την αλισάχνη της ψυχής τους όσο και να μάτωναν οι παλάμες μας κρατήσαμε γερά το νήμα τους μη και χαθούν σαν χαρταετοί στους ίσκιους τους κανακέψαμε τους θαυμάσαμε τους ακολουθήσαμε τυφλά τους δοξάσαμε γεωργούς τους πήραμε […]
Τα σφηνάκια του Ιούνη (για τρία βιβλία)
«Τσίχλες ταξιδίου» του Μάκη Τσίτα (ISBN: 978-618-034-816-3) Δεκαεννιά ανισοβαρή διηγήματα συναποτελούν τη συλλογή αυτή του Μάκη Τσίτα (εκδόσεις Μεταίχμιο, 2026) που πειραματίζεται μεταξύ στιλ, δομής και γλώσσας. Έτσι, ορισμένα διηγήματα είναι διαρθρωμένα ως διάλογοι (π.χ. το εναρκτήριο «Βάλε τη ζακέτα σου» ή «Η εκδήλωση»), κάποια με έντονη θεατρική συνιστώσα (π.χ. «Ιστορία σε δώδεκα πλάνα») άλλα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Χρεία ονόματος» της Διώνης Δημητριάδου
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα ίσως τέλος μια ίσως αρχή κι ο θάνατος όσο ακουμπάει στο βλέμμα των ανθρώπων Έτσι όλο αίφνης γίνεται απτό στην άκρη των δαχτύλων να πιάσεις τη ζωή και να τη […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Αδέσμευτη ώρα” της Μαρίας Μαυράκη
Αδέσμευτη ώρα Απολυτήριο Άριστα δέκα και διαγωγή κοσμία και καρφώθηκε αυτό το δέκα στο λαιμό του τον πνίγει εξήντα χρόνια τώρα μην περάσεις από εκεί ήταν άριστα το δέκα γύρισε αλλιώς τον κόσμο σου δέσε τον σε γραβάτες και σαλόνια πολυτελείας απαρίθμησε μετά από μένα δέκα-εννιά-οκτώ… μηδέν το ημίτονο της συγχορδίας τον έπνιξαν τόσα δέκα-εννιά… […]