Το τηλέφωνο

Τα φρεσκοσιδερωμένα

είναι επάνω στην μπερζέρα.

Τις νύχτες μένει ανοιχτός ο πολυέλαιος

τη μέρα μπαίνει φως

από τις ανοιχτές κουρτίνες.

Εκείνη πηγαίνει πάνω κάτω στο σαλόνι.

Τα μιλά, τα κάνει παρεούλα.

Κάθεται δίπλα τους στον καναπέ και πλέκει.

Ύστερα σηκώνεται απότομα

τα απλώνει στις καρέκλες της τραπεζαρίας

τα βγάζει στο μπαλκόνι.

Δεν είναι αναγκαίο μα ούτε περιττό

έτσι το κρίνει όμως εκείνη.

Δεν χτύπησε και σήμερα

κι ας στάθηκε από πάνω του τόσες φορές

μήπως και φιλοτιμηθεί το τηλέφωνο.

Την έπαιρνε κάθε μέρα απ’ τη δουλειά.

Στην τσέπη της ποδιάς της το σημείωμα:

“Θ’ αργήσω σήμερα, μητέρα”.

Μα πόσο δυσανάγνωστα

τα γράμματά σου, παιδί μου, μουρμουρίζει.

Μαζεύτηκαν σύννεφα πολλά

καιρός να μπούνε μέσα

τα φρεσκοσιδερωμένα του.

Τα βάζει πάνω στην μπερζέρα

τα μιλά, τα κάνέι παρεούλα.

Κάθεται δίπλα τους στον καναπέ

και πλέκει.

Νίκη Μουντράκη

από τη συλλογή της Άτρωτοι όχι πια

εκδόσεις Ρώμη, 2024