Γράφω ποιήματα για να σωθώ

Η μητέρα μου είναι ένα νησί που επιπλέει

στη μέση της πιο νόστιμης σούπας.

Κολυμπάω προς το τέλος του κόσμου μα

κάθε πρωί βρίσκομαι πάλι στην ακτή.

Το νησί, στοργικά, μου λέει:

“Αγάπη μου, η σούπα είναι όλη δική σου. Φάε

την γρήγορα, προτού κρυώσει, αλλιώς

θα πρέπει να προλάβεις να πνιγείς”.

*

Ο πατέρας μου είναι βουνό ιστορικό με

σπηλιές και γκρεμούς στα πλευρά. Άμα

χαθείς επαρκώς, μπορεί να βρεθείς στην καρδιά του.

Έχει φιλόξενες πλάτες για να κοιμηθείς και μια

σκιά αμείλικτη να σε σκεπάζει.

*

Ο αδερφός μου είναι ένα δέντρο ριζωμένο

στους πρόποδες του βουνού που το λένε

Πατέρα. Τα φύλλα του, που παίρνει ο άνεμος, έχουν

ταξιδέψει πολύ, όμως κανένα δεν γύρισε πίσω.

Αυτός ψηλώνει εκεί, κι ονειρεύεται,

αμετακίνητος.

*

Εσύ είσαι το πρώτο μου βιβλίο της γλώσσας.

Δεν υπάρχει τίποτα γραμμένο στις σελίδες

σου πέρα από ένα λευκό βουητό. Μια μυρωδιά

από σύννεφα και χώμα.

Πρέπει να εφεύρω τις λέξεις, να σε διαβάσω

ως το τέλος,

να σε κάνω ποίημα,

για να σωθώ.

Βασιλεία Οικονόμου

από τη συλλογή της Όταν πάψει η βροχή, θα είμαστε ξένες

εκδόσεις Ενύπνιο, 2025