Το απόγευμα μας λούζει στο φως ροζ σολομού
Και στο κίτρινο άνθος νυχτολούλουδου
Επικρατεί μια αλλόκοτη και άγνωστη λάμψη
Που μόνο αυτό το ετοιμόρροπο σπίτι γνωρίζει
Πως πρασινίζει από καφέ η αγκαθωτή ράχη
των ανοιξιάτικων ψαριών; Σαν κολυμπούν
με τα γοργά πτερύγια προς την ανυπαρξία.
Μέχρι και το μάνταλο, ο σύρτης αποκοιμιέται,
Δύο κλειδιά σε συνδυασμό, όπως εμείςˑ
γνωρίζουμε καλά από θαλάσσια μονοπάτια
από αχανείς λεωφόρους του χάους, και
μετά, αυτό. Μας βρήκε -τώρα- η στάσιμη ώραˑ
τον ουρανό αποστραγγίζοντας απ’ το άξαφνο ροζ
προς τούτα τα άλλοτε κενά και πελιδνά πρόσωπα.
Ποίηση: Έλεν Πλετς
Μετάφραση: Κασσάνδρα Αλογοσκούφι
Και στο πρωτότυπο:
The evening throws us light in a salmon pink
and in the yellow primroses
there is a strange and unknown glow,
that only this falling house knows.
Green is starting to grow on the brown spine
of the spring fishes; swimming
with their quick fins into nothingness.
Even the latch is sleeping,
two keys combining like us;
knowing the sailing waters
and the long avenues of chaos.
And then this. Now the still hour has come for us;
draining the sky of sudden pink
into these once blank and yellow faces
29th March 2025
Poetry: Helen Pletts
[1st publication: International Times, the magazine of resistance, March 2025, www.internationaltimes.it]
* H Helen Pletts είναι βραβευμένη ποιήτρια από τη Μεγάλη Βρετανία. Πληροφορίες για την ίδια και τη δουλειά της μπορείτε να βρείτε στο site της: https://www.helenpletts.com
