Σε πρώτη δημοσίευση: “Κόκκινο υφάδι” της Νίκης Μισαηλίδη
Κόκκινο υφάδι Το φόρεμα του έρωτα υφαίνω προσεκτικά, υφάδι το υφάδι, κλωστή την κλωστή στο χρώμα του κόκκινουˑ φως στο φεγγάρι. Με τα μαργαριτάρια του
17/04/2026
Κόκκινο υφάδι Το φόρεμα του έρωτα υφαίνω προσεκτικά, υφάδι το υφάδι, κλωστή την κλωστή στο χρώμα του κόκκινουˑ φως στο φεγγάρι. Με τα μαργαριτάρια του
Πληγή Έχω μια πληγή. Χωράει μία άνθρωπο. Την απιθώνω μέσα μου σε στάση εμβρυϊκή. Κλείνω τις διόδους διαφυγής. Υγρά σωματικά σάλιο δάκρυ εκκρίματα. Να μείνουν
Ψηλά στο βράχο Ακόμα το κορμί σου στο σκοτάδι κι ας γνώρισες τόσο φως όταν σε πήρε ο κοπετός βαθιά στο βράδυ. Λύγισες τη ματιά
[άτιτλο] σκοτάδι άγριο βέλασμα τη νύχτα χωρίς ζώο το καλοκαίρι κάπου μακριά αλλά ένας αέρας κατεβαίνει κανείς δεν λέει πού από πού αλάτι και από
ι Αγαπημένη οι λέξεις μαζεύουν τον καμένο χρόνο όχι το αίμα κι ένα φεγγάρι αγκαθωτό. Λίγο πιο πέρα ένας δεκαοκτάχρονος στρατιώτης στέκει με το χορτάρι
Μισό Μισό κορμί περιφέρεται ακούραστο, το βλέπεις ολόκληρο, το άλλο μισό χαμένο σε όνειρο. Μέσα σ ένα λεπτό μοιράστηκε εσκεμμένα, εκδικητικά, παράλογα. Είναι η παύση