Νύχτα βαριά, νύχτα δίχως ανάσα και όνειρα. Ξημέρωνε Σάββατο, 10 Απριλίου 1826. Ο Λάμπρος πετάχτηκε από το στρώμα του και άρχισε να απαγγέλλει τον Θούριο.
Η Χριστίνα Μιχαηλίδου εμφανίζεται πολύ δυναμικά στον χώρο της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας με τη συλλογή διηγημάτων Γαλότσες νούμερο 44 (Ιωλκός, 2024). Πρόκειται για είκοσι επτά
«Το παλιό γαλλικό άρωμα, που στην πραγματικότητα ήταν αντρικό, η μητέρα της το ξεχώριζε και το αγαπούσε. Λάτρευε να το μυρίζει. Το σκόρπιζε στην ντουλάπα
Κλειώ Το σπίτι της Κλειώς ήταν χτισμένο σε μια χαμηλή πλαγιά ενός από τα πιο μεγαλοπρεπή βουνά της Ελλάδας, τον Ταϋγετο, και αγνάντευε τον Μεσσηνιακό
Η καλοσύνη των ξένων “Αγαπήθηκα πολύ και ζεστά” μου είπε, όταν απόρησα που είναι μόνη, ωραία γυναίκα κι ερωτεύσιμη. “Με τον Άντριου ζήσαμε έναν μεγάλο
Η αγάπη για τους γονείς μας και η τάση επιστροφής της μνήμης στα παιδικά χρόνια μάς οδηγούν στην αναπόληση παλιών αφηγήσεων. Η Δέσποινα Καϊτατζή- Χουλιούμη