Το ποίημα του Μεγάλου Σαββάτου: «Σπασμένο αίμα» του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου
Σπασμένο αίμα Κοιμάμαι Ξυπνώ Ανασαίνω Σπασμένο αίμα έχω στις φλέβες μου Δεν κυλά Μονάχα Κόβει Χρήστος Αρμάντο Γκέζος από τη συλλογή του Αγόραζα πάντα διάφανες ομπρέλες (εκδ. Θράκα, 2022)
Το ποίημα της Μεγάλης Παρασκευής: «Ο κύκλος της βίας» της Αθηνάς Αραπάκη
Ο κύκλος της βίας Η ελληνική γλώσσα Είναι αρκετά πλούσια. Με δυο λέξεις Και σχήματα λόγου Κυρίως συνεκδοχικά Μπορεί Και ξεπλένει Το αίμα Απ’ τα πτώματα των κοριτσιών Καλύτερα και απ’ τη βροχή. Υστερεί βέβαια κάπως Στο κομμάτι της Λεξιπλασίας. Αδυνατεί Να βρει Νέα λήμματα Για τις μάνες Που παύουν να ‘ναι μάνες […]
Το ποίημα της Μεγάλης Πέμπτης: «Φωτάκι νυκτός» της Μάρσιας Ισραηλίδη
Φωτάκι νυκτός θα έλεγε κανείς πως μεγαλώνοντας δεν θα το είχες δίπλα έστω στον διάδρομο όμως αν το σκεφτείς όσο και αν μεγαλώσεις το απόλυτο σκοτάδι δεν σταματά να σε φοβίζει ίσα ίσα πλέον το βλέπεις πιο συχνά και πιο κοντά σε κάνει και παγώνεις όμως πριν πέσεις μάζεψε τις […]
Το ποίημα της Μεγάλης Τετάρτης: «Αγριολούλουδα» του Ντίνου Σιώτη
Αγριολούλουδα Εκεί που έγινε το τραγικό δυστύχημα θα φυτρώσουν αγριολούλουδα, μικρά καρφιά καμένα που θα καρφώνουν τις ράγες του τρένου, θα πυρώνουν το βλέμμα των μηχανοδηγών, από μέσα τους θα ανθίζει σκοτεινός ο θάνατος Ντίνος Σιώτης από την εκτός εμπορίου συλλογή του Ω Τέμπη O Mores (Κοινωνία των δεκάτων, 2023)
Το ποίημα της Μεγάλης Τρίτης: «[Όταν μεσάνυχτα]» του Δημήτρη Πέτρου
Όταν μεσάνυχτα σε δρόμο αγροτικό βρεθείς κι ακούσεις φωνή αγνώστου να σε καλεί με τ’ όνομά σου μη γελαστείς απάντηση μη δώσεις και κοίταξε προσεκτικά αέρινη πομπή να χάνεται στο βάθος, μες στις ομίχλες, πίσω απ’ τα κλαδιά με όργανα πνευστά και με τραγούδια λαϊκά ανθρώπων που έζησαν εδώ κι έφυγαν από λάθος. Κι […]
Το ποίημα της Μεγάλης Δευτέρας: «Καρφίτσα» της Κλεονίκης Δρούγκα
Καρφίτσα Όχι, Μεγάλη Εβδομάδα δεν τρως κρέας στον καφέ μόνο ρίχνεις γάλα σταυροκοπιέσαι σταυρώνεις τον Ιούδα κοινωνείς με κατάνυξη φοράς σκούρα ρούχα πενθείς. Μεγάλο Σάββατο φρεσκάρεις τα χαμόγελα ντύνεσαι καλά. Ανάσταση! Τινάζεις τα ψίχουλα τις περιττές αγκαλιές εισπνέεις λαίμαργα την έπαρση πίνεις κρασί και το αίμα των άλλων φουσκώνεις το Εγώ σα να φουσκώνεις μπαλόνι. […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Ανεπίδεκτη αποστηθίσεως» της Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου
Ανεπίδεκτη αποστηθίσεως Μία τεράστια σκηνή ενηλικιώνει παιδικά όνειρα Δεν είμαι σίγουρη ότι αποστήθισα τα λόγια Υποθέτω πως μου αρκούν οι λέξεις την ώρα που προσπαθώ να επαναφέρω τον θόρυβό τους στην ησυχία του θεάτρου Ακούω βήματα παιδιών που πλησιάζουν Η αυλαία θεόρατη ακουμπά στις παρυφές του παραδείσου Το χρώμα της σαν παθιασμένη άρια βάφει τριανταφυλλί […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Ούτε ένα ξέφτι απ’ το χαμόγελό σου” του Τόλη Νικηφόρου
Ούτε ένα ξέφτι απ’ το χαμόγελό σου μου λείπει η άνοιξη η άνοιξη μετά από βαρύ χειμώνα που πλημμυρίζει τον αέρα φτερουγίσματα το φως μου λείπει απ’ τα γαλάζια μάτια σου τις επτασφράγιστες τώρα μητέρα πύλες του κόσμου μου λείπει τ’ όνομά μου στα δικά σου χείλη αυτά που μόνο εσύ για μένα ήξερες […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Διονυσιακό” του Γιάννη Μπερούκα
Διονυσιακό Σ’ έναν ευτυχισμένο θάνατο τραγικός λόγος το χορικό τραγούδι που μέσα από μια έμφυτη μίμηση την έκταση του ψυχικού κόσμου μιας διονυσιακής λατρείας αναβλύζει. Και στην ερμηνεία του κόσμου μέσα στον ίδιο χορό, χαρά και λύπη που ακροβατούν στο αγκάλιασμα των νεκρών ψυχών και στο φως της άνοιξης που φτερουγίζει στο σώμα, καθώς ένας […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Σχεδόν αύριο» του Ντίνου Σιώτη
Σχεδόν αύριο (απόσπασμα) …η αθανασία διαθέτει ένα σωρό βότανα αλλά εγώ ξεχωρίζω μόνο δάφνη, μυρτιά και δεντρολίβανο, η φύση διαθέτει άνθη ανεκτίμητα που παρασέρνουν τις νέες κοπέλες του νησιού σε ταξίδια μεγαλοπρεπή πέρα από τη φαντασία τους, εκεί ξεφυτρώνουν τα φύλλα της αιώνιας πέτρας και οι προσωρινές παύσεις, εκεί ο δακτύλιος ενώνεται με τον […]