Το ποίημα της Δευτέρας: «Χρεία ονόματος» της Διώνης Δημητριάδου
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα ίσως τέλος μια ίσως αρχή κι ο θάνατος όσο ακουμπάει στο βλέμμα των ανθρώπων Έτσι όλο αίφνης γίνεται απτό στην άκρη των δαχτύλων να πιάσεις τη ζωή και να τη […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Αδέσμευτη ώρα” της Μαρίας Μαυράκη
Αδέσμευτη ώρα Απολυτήριο Άριστα δέκα και διαγωγή κοσμία και καρφώθηκε αυτό το δέκα στο λαιμό του τον πνίγει εξήντα χρόνια τώρα μην περάσεις από εκεί ήταν άριστα το δέκα γύρισε αλλιώς τον κόσμο σου δέσε τον σε γραβάτες και σαλόνια πολυτελείας απαρίθμησε μετά από μένα δέκα-εννιά-οκτώ… μηδέν το ημίτονο της συγχορδίας τον έπνιξαν τόσα δέκα-εννιά… […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών» του Γιάννη Σκορδά
Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών Τελικά ο θολός αστικός ουρανός δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα -αστέρια πουθενά στον ορίζοντα- Η κορυφογραμμή των πολυκατοικιών μοιάζει με έργο του Καντίνσκι: κεραίες, ηλιακοί θερμοσίφωνες μπλέκονται σε φόντο από χρώματα ιριδίζοντα Σαν κλεψύδρα υπολογίζω τον χρόνο με τον όγκο γεμίζω το τασάκι μετρώντας ένα ένα τα παράθυρα μιας όψης […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Μπλόσομ» της Χριστίνας Κασσεσιάν
Μπλόσομ Θέλω να βλέπω τα πέπλα σου να ανασαίνουν πέταλα τρυφερά σε κήπους ακατέργαστους Σαν μελωδία υπόκωφη να χαϊδεύεις τον κοχλία των αυτιών μου και σαν δοξάρι ζωηρό Να διαπερνάς τους πόρους μου με ορμή Ασταμάτητη να είσαι Σαν μπόρα ξαφνική να ξεδιψάς το δέρμα μου Ανυπότακτη να είσαι Ν’ ανοίγεις τα μάτια σου τα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Αυτοβούλως» της Μαρίας Κούρση
Αυτοβούλως Όταν πέφτει ο αέρας στη θάλασσα κάνει ένα μικρό θόρυβο Έρχονται λέξεις εχθρικές Στην ποίηση απέναντι Με μακριά τσαλακωμένα μαλλιά Στα παράθυρα με δέντρα (Στο μεταξύ) Πάνω στα πλοία της γραμμής Της τεθλασμένης του Ιουλίου Το κουβαδάκι μιας μικρής Έχει όλο το κάτασπρο νησί Χωράει και χώμα Μακρινός και παλιός Μαύρος ήλιος ανεβαίνει Στους […]
Τα ποιήματα της Δευτέρας σε πρώτη δημοσίευση είναι της Μαρίας Μαυράκη
Ο δρόμος με τα παλιά σπίτια Περπατούσα απορημένη πώς βρέθηκε τόσος κόπος ποιος πρώτος σήκωσε το χέρι και έδειξε το σπίτι που πριν απ’ όλα θα γκρεμιστεί Πώς χάσκουν έτσι τα παράθυρα ίδια πληγές με αίμα σε σώμα ταλαιπωρημένο από την αρρώστια του λεπρού Εδώ χάμω έβαζαν το σταμνί με το νερό τους, νερό γλυφό τα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μανταρινόφλουδες” της Κλεονίκης Δρούγκα
Μανταρινόφλουδες στη Σοφία Π. Ξεφλούδισες ένα μανταρίνι ύστερα κι άλλο κι άπλωσες φλούδες αραιά στην ξυλόσομπα. Μύρισε μνήμες το δωμάτιο θα κρυώσεις ξυπόλητη μην περπατάς τα μαθήματα τα ‘κανες; Νωπή χαρά με καταπίνει κρατώ σφιχτά τη μυρωδιά κι ύστερα περνώ κλωστή το χαμόγελο στα έρημά μου χείλη. Κλεονίκη Δρούγκα από τη συλλογή της Κουκούτσια από […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Τα φαντάσματα των ποιητών” του Δημήτρη Γ. Παπαστεργίου
Τα φαντάσματα των ποιητών Των ποιητών τα πνεύματα με μάτια σαν ρουμπίνια απ’ τις αιώνιες κρύπτες τους εξέρχονται τις νύχτες ψάχνοντας για ποιήματα – συνήθεια κεκτημένη απ’ τον καιρό που ώρες ξενυχτούσαν στα χαρτιά τους. Κοιτούνε σημειώσεις, τρυπώνουν στο διαδίκτυο ή ορνιθοσκαλίσματα πασχίζουν να ερμηνεύσουν: Τι έγραψε ο καθηγητής σε κάποιο διάλειμμά του, ο ξιπασμένο […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Οι γυναίκες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ λένε: “Μωρό μου”] της Άννας Ξανθοπούλου
[άτιτλο] Οι γυναίκες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ λένε: “Μωρό μου”. Το απευθύνουν άκεφα συνήθως σε άλλες γυναίκες -στα κορίτσια των φούρνων, των σουπερμάρκετ, στα κομμωτήρια- με εκείνη τη βαριά μπάσα φωνή που τις χαρακτηρίζει, χωρίς ίχνος ερωτισμού ή υποψία συμπάθειας, για την ακρίβεια, χωρίς κανένα απολύτως συναίσθημα. Με κείνη τη βαριά φωνή που ταιριάζει στους […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Κάποιες φορές] του Βασίλη Καψή
[άτιτλο] Κάποιες φορές τα βουνά εξαφανίζονται από τον ορίζοντα. Η θάλασσα ανεβαίνει ψηλά και οι βάρκες φτάνουν μέχρι τον ουρανό μη μπορώντας να αντισταθούν στην άνωση της ατμόσφαιρας. Βασίλης Καψής από τη συλλογή του Τονική μετάθεση εκδόσεις Βακχικόν 2026