[άτιτλο]

Κρυώνεις, γιε και καλογιέ, παγώνεις μες στο χώμα.

Κι εγώ να ζω και ν’ απορώ πώς και βαστάω ακόμα.

Και ν’ απορώ, να θλίβομαι, να ντρέπομαι, πουλί μου,

να ντρέπομαι για τη φωνή και την αναπνοή μου.

Και να μισώ τη ζέστα μου, κι ό,τι μου τη δωρίζει.

Μα η μνήμη σου τραβάει κουπί, και πάω όπου μ’ ορίζει.

Θέλει με πάει σε γκρεμό, θέλει σε καταβόθρα,

θέλει μου μάθει να βαστώ, να λέω τραγούδια ολόρθα.

Για να πληθύνει ο πόνος σου πρέπει μακρύς ο χρόνος,

ως να τη γδάρεις την ψυχή, να βγει το μαύρο αίμα,

το μαύρο, το φαρμακερό και το καταραμένο.

Το πίνει ο μαυροχάροντας, μεθάει και θερίζει,

το δίνει στον μαυροθεό, πίνει κι αυτός μαζί του.

Που να πνιγούν στο γέλιο τους οι τρισκαταραμένοι

Που να πνιγούν στο κλάμα μας οι

Παντελής Μπουκάλας

από την ποιητική συλλογή του Είκοσι

εκδόσεις Άγρα, 2026