Όταν η ποίηση συμβάλλει στην ορατότητα (για το βιβλίο “Στον 9ο” της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου, ISBN: 978-618-5928-36-0)
Η δεύτερη ποιητική συλλογή της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου, Στον 9ο (εκδ. Θράκα, 2026), συνιστά μια ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη περίπτωση ποιητικής γραφής για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την επαγγελματική ιδιότητα της ποιήτριας ως ψυχιάτρου και συγκεκριμένα την απασχόλησή της ως ειδικευόμενης ψυχιάτρου, και ο δεύτερος σχετίζεται με την έμφυλη ταυτότητά της. Σε […]
Τα σφηνάκια των μέσων του Ιούλη είναι του Κώστα Κρεμμύδα (για δύο ποιητικά βιβλία)
Κάλπικη λύρα του Λευτέρη Μανωλά (ISBN: 9786182082058), εκδόσεις Κουκκίδα 2026 ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΥΠΗΡΞΑΝ Οι κομματικές σημαίες με άνωθεν εντολή αποσύρθηκαν από τις πλατείες. [ ] Σε περιόδους καύσωνα Λειτουργούν μονάχα τα A.C. Οι σημαίες φαίνονται ακίνητες Σα να ’ναι ηττημένες. Το βράδυ οι ψηφοφόροι Κοιμούνται, πια, ήσυχοι. Λένε πως νίκησε […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας] της Σ. Πανοπούλου
[άτιτλο] Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών. Το σπίτι της Χιονάτης, το σπίτι Πλέιμομπιλ μια σειρά τραυματικών παραβιάσεων της ιδιοκτησίας μου. Ο Μπωντλαίρ έγραφε ότι το παιχνίδι είναι η πιο πρώιμη μύηση του παιδιού στην τέχνη ότι σουβενίρ σημαίνει ανάμνηση κι άλλες τέτοιες ταυτολογίες της στιγμής. Το τσίγκινο κουτί της […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Γυναικοκτονίες” της Κατερίνας Γκιουλέκα
Γυναικοκτονίες από την επίγνωση ως την απόγνωση δυο φωνήεντα δρόμος Τους αγαπήσαμε τους άντρες ξύσαμε με το νύχι μας την αλισάχνη της ψυχής τους όσο και να μάτωναν οι παλάμες μας κρατήσαμε γερά το νήμα τους μη και χαθούν σαν χαρταετοί στους ίσκιους τους κανακέψαμε τους θαυμάσαμε τους ακολουθήσαμε τυφλά τους δοξάσαμε γεωργούς τους πήραμε […]
Τα σφηνάκια του Ιούνη (για τρία βιβλία)
«Τσίχλες ταξιδίου» του Μάκη Τσίτα (ISBN: 978-618-034-816-3) Δεκαεννιά ανισοβαρή διηγήματα συναποτελούν τη συλλογή αυτή του Μάκη Τσίτα (εκδόσεις Μεταίχμιο, 2026) που πειραματίζεται μεταξύ στιλ, δομής και γλώσσας. Έτσι, ορισμένα διηγήματα είναι διαρθρωμένα ως διάλογοι (π.χ. το εναρκτήριο «Βάλε τη ζακέτα σου» ή «Η εκδήλωση»), κάποια με έντονη θεατρική συνιστώσα (π.χ. «Ιστορία σε δώδεκα πλάνα») άλλα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Χρεία ονόματος» της Διώνης Δημητριάδου
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα ίσως τέλος μια ίσως αρχή κι ο θάνατος όσο ακουμπάει στο βλέμμα των ανθρώπων Έτσι όλο αίφνης γίνεται απτό στην άκρη των δαχτύλων να πιάσεις τη ζωή και να τη […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Αδέσμευτη ώρα” της Μαρίας Μαυράκη
Αδέσμευτη ώρα Απολυτήριο Άριστα δέκα και διαγωγή κοσμία και καρφώθηκε αυτό το δέκα στο λαιμό του τον πνίγει εξήντα χρόνια τώρα μην περάσεις από εκεί ήταν άριστα το δέκα γύρισε αλλιώς τον κόσμο σου δέσε τον σε γραβάτες και σαλόνια πολυτελείας απαρίθμησε μετά από μένα δέκα-εννιά-οκτώ… μηδέν το ημίτονο της συγχορδίας τον έπνιξαν τόσα δέκα-εννιά… […]
«Millenials: Xρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» της Πηνελόπης Αλεξίου (ISBN: 978-618-231-314-5)
Με παρρησία, αυτοσυνείδηση και έμφυλη επίγνωση είναι γραμμένη ετούτη, η δεύτερη κατά σειρά, ποιητική συλλογή της Πηνελόπης Αλεξίου η οποία, όπως εύγλωττα δηλώνει ο τίτλος της, εκθέτει τα βιώματα της γενιάς των σημερινών 30ρηδων που φαίνεται πολύ δύσκολο να προκόψει δεδομένων των σύγχρονων συνθηκών και τα διερευνά μέσα από τρία διακριτά μέρη: κάποια μέρα το […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών» του Γιάννη Σκορδά
Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών Τελικά ο θολός αστικός ουρανός δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα -αστέρια πουθενά στον ορίζοντα- Η κορυφογραμμή των πολυκατοικιών μοιάζει με έργο του Καντίνσκι: κεραίες, ηλιακοί θερμοσίφωνες μπλέκονται σε φόντο από χρώματα ιριδίζοντα Σαν κλεψύδρα υπολογίζω τον χρόνο με τον όγκο γεμίζω το τασάκι μετρώντας ένα ένα τα παράθυρα μιας όψης […]
«Στα καφενεία των χαϊκού» του Δημήτρη Ζάχαρη (ISBN: 978-618-208-200-3)
Με ποίηση επανέρχεται στο πιο πρόσφατο αυτό βιβλίο του (εκδόσεις Κουκκίδα, 2026) ο Δημήτρης Ζάχαρης, επιχειρώντας αυτή τη φορά τη λιτή φόρμα του χαϊκού. Όλοι γνωρίζουμε τη φόρμα του χαϊκού, τουλάχιστον με τον τρόπο που έχει υιοθετηθεί στη Δύση: είναι τα τρίστιχα ποιηματάκια με μετρική 5-7-5 συλλαβές, τα οποία αποτυπώνουν κάτι ιδιαίτερα συμπυκνωμένο, συνδέοντας παράλληλα […]