Το ποίημα της Μεγάλης Τρίτης: «[Όταν μεσάνυχτα]» του Δημήτρη Πέτρου
Όταν μεσάνυχτα σε δρόμο αγροτικό βρεθείς κι ακούσεις φωνή αγνώστου να σε καλεί με τ’ όνομά σου μη γελαστείς απάντηση μη δώσεις και κοίταξε προσεκτικά αέρινη πομπή να χάνεται στο βάθος, μες στις ομίχλες, πίσω απ’ τα κλαδιά με όργανα πνευστά και με τραγούδια λαϊκά ανθρώπων που έζησαν εδώ κι έφυγαν από λάθος. Κι […]
Το ποίημα της Μεγάλης Δευτέρας: «Καρφίτσα» της Κλεονίκης Δρούγκα
Καρφίτσα Όχι, Μεγάλη Εβδομάδα δεν τρως κρέας στον καφέ μόνο ρίχνεις γάλα σταυροκοπιέσαι σταυρώνεις τον Ιούδα κοινωνείς με κατάνυξη φοράς σκούρα ρούχα πενθείς. Μεγάλο Σάββατο φρεσκάρεις τα χαμόγελα ντύνεσαι καλά. Ανάσταση! Τινάζεις τα ψίχουλα τις περιττές αγκαλιές εισπνέεις λαίμαργα την έπαρση πίνεις κρασί και το αίμα των άλλων φουσκώνεις το Εγώ σα να φουσκώνεις μπαλόνι. […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Ανεπίδεκτη αποστηθίσεως» της Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου
Ανεπίδεκτη αποστηθίσεως Μία τεράστια σκηνή ενηλικιώνει παιδικά όνειρα Δεν είμαι σίγουρη ότι αποστήθισα τα λόγια Υποθέτω πως μου αρκούν οι λέξεις την ώρα που προσπαθώ να επαναφέρω τον θόρυβό τους στην ησυχία του θεάτρου Ακούω βήματα παιδιών που πλησιάζουν Η αυλαία θεόρατη ακουμπά στις παρυφές του παραδείσου Το χρώμα της σαν παθιασμένη άρια βάφει τριανταφυλλί […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Ούτε ένα ξέφτι απ’ το χαμόγελό σου” του Τόλη Νικηφόρου
Ούτε ένα ξέφτι απ’ το χαμόγελό σου μου λείπει η άνοιξη η άνοιξη μετά από βαρύ χειμώνα που πλημμυρίζει τον αέρα φτερουγίσματα το φως μου λείπει απ’ τα γαλάζια μάτια σου τις επτασφράγιστες τώρα μητέρα πύλες του κόσμου μου λείπει τ’ όνομά μου στα δικά σου χείλη αυτά που μόνο εσύ για μένα ήξερες […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Διονυσιακό” του Γιάννη Μπερούκα
Διονυσιακό Σ’ έναν ευτυχισμένο θάνατο τραγικός λόγος το χορικό τραγούδι που μέσα από μια έμφυτη μίμηση την έκταση του ψυχικού κόσμου μιας διονυσιακής λατρείας αναβλύζει. Και στην ερμηνεία του κόσμου μέσα στον ίδιο χορό, χαρά και λύπη που ακροβατούν στο αγκάλιασμα των νεκρών ψυχών και στο φως της άνοιξης που φτερουγίζει στο σώμα, καθώς ένας […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Σχεδόν αύριο» του Ντίνου Σιώτη
Σχεδόν αύριο (απόσπασμα) …η αθανασία διαθέτει ένα σωρό βότανα αλλά εγώ ξεχωρίζω μόνο δάφνη, μυρτιά και δεντρολίβανο, η φύση διαθέτει άνθη ανεκτίμητα που παρασέρνουν τις νέες κοπέλες του νησιού σε ταξίδια μεγαλοπρεπή πέρα από τη φαντασία τους, εκεί ξεφυτρώνουν τα φύλλα της αιώνιας πέτρας και οι προσωρινές παύσεις, εκεί ο δακτύλιος ενώνεται με τον […]
“Κατώφλια” της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου – Το ποίημα της Δευτέρας
Κατώφλια Υπάρχουν δίοδοι και στενά σοκάκια και γεφύρια λεωφόροι και εθνικές οδοί τροχιές και διαστημόδρομοι το στόμα μου στο στόμα σου τα μάτια μου στα μάτια σου τα χέρια μου στα χέρια σου το σώμα μου στο σώμα σου Όλα όμως αυτά δεν είναι δρόμοι βυθισμένα είναι συγκοινωνούντα δοχεία που ταλαντώνουν τα νεύρα μας […]
“Γαλάζια σπλάγχνα” του Νίκου Καρούζου – Το ποίημα της (Καθαράς) Δευτέρας
«Γαλάζια σπλάγχνα» Κάτοικε τοῦ ὀνείρου μαζεύω τή φωνή μου ἀπό κάθε ἄκρη καί τό ὑπόλειμμά της αὐτό στή σινδόνη τῶν δέντρων κ᾿ ἐκεῖνο κεῖ ψηλά στό σκουριασμένο βράχο ὅπου ὀργίζεται ὁ γερο-κόρακας συγκεντρώνομαι γιά τή μεγάλη ἀποκάλυψη ρίχνω στόν ἄνεμο μακρόσυρτη ἀγάπη: Τήν θέλω ἐγώ τήν ἀπελπισία μου δέν τήν ἀνταλλάσσω μέ θαλπωρή ἄλλη ἔχασα. […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Ονοματολογία» της Κλεοπάτρας Λυμπέρη
Ονοματολογία Η άνθρωπος είναι μια σκέψη τριγυρισμένη από σώμα. Η σκέψη ομοίως έχει κόκαλα σπλάχνα πλευρά και άλλα παράξενα υλικά. Όταν η άνθρωπος ομιλεί, μέσα στο χάος φυτρώνουν φωνήενταˑ γλιστρούν οι λέξεις με πτυχές και τηβέννους ως τις φωνη- τικές της χορδές. Η άνθρωπος είναι αίσθημα που τριγυρίζει τη σκέψη. Από το αίσθημα γεννιέται άλλο […]
“Οι ιδιότητες μιας ρωγμής” του Γιάννη Πετράκη – Το ποίημα της Δευτέρας
Οι ιδιότητες μιας ρωγμής Μια ρωγμή είναι αρκετή να ξεδιψάσει την περιέργεια ή να αναπτερώσει την ελπίδα. Είναι ημιπερατή, επιτρέποντας μόνο στο φως κι επ’ ουδενί στο σκοτάδι. Ταλαιπωρεί τα σκληρά και τ’ άκαμπτα, τα τρώει και τ’ ασκημαίνει. Συχνά προκαλεί κι επισπεύδει την ανακαίνιση, καμιά φορά την επιβάλλει. Μια ρωγμή στον τοίχο μπορεί να […]