Το ποίημα της Δευτέρας: “Μα αργεί και αυτή η άνοιξη” της Δήμητρας Παλαπάνη
Μα αργεί και αυτή η άνοιξη Ονειρεύτηκε να πετάξει πάνω από το συρματόπλεγμα. Μα ήταν πολύ σφικτά δεμένος. Σαν φίδι κρεμόταν με το παλιό του δέρμα γεμάτο φλύκταινες και ζάρες. Αργούσε και εκείνη η Άνοιξη να έρθει να γλείψει το παλιό και να γεννήσει νέο. Ονειρεύτηκε να ανοίξει τα παράθυρα του σκοτεινού κελιού του και […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Προφήτου Ηλία” του Θωμά Ιωάννου
Προφήτου Ηλία Όπου κι αν σπάσεις, όσον κι αν σπάσεις, θα ‘ρθώ, καλέ μου, για να σε μάσω. Ηλίας Λάγιος Μητρώο αρρένων Άρτης· άρτιος αριθμός Κι όταν την κλάση μου καλέσανε Αντί να δώσω τέλος ιδιόχειρο στην Πρέβεζα Που ήτανε σε απόσταση βολής Με πήρε βάρος περιττό ο Άραχθος Και με κατέβασε στων Αθηνών το […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Ο μεγάλος κοραλλιογενής ύφαλος” της Ραφαέλας Χαμπίπη
Ο μεγάλος κοραλλιογενής ύφαλος Λεύκανση Στείρωση Βιοποικιλότητα τέλος Νεκροταφείο Το Παγκράτι κρατάει ακόμα στον δρόμο τα είδη συνυπάρχουν καλημερίζονται πολύγλωσσα επιβιώνουν παράλληλα Σου κρατάω την πόρτα να περάσεις κρατάς σουηδικό συναρμολογούμενο καναπέ να σε βοηθήσω να τον στήσεις; θα φωνάξεις μάστορα, λες, εσύ δεν έχεις ιδέα Ο τρελός της γειτονιάς δεν είναι παρά ένα παιδί […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μετάγγιση” της Άννας Λιανού
Μετάγγιση Μιλώ στα ράμματα στις φτέρνες σου αν μπω από τη γλώσσα σου την άλω θα στραγγίσω εκεί εσύ εγώ μικρό φωνήεν γάργαρο στο δέλτα της χορδής σου. Άννα Λιανού από τη συλλογή της Γράμμα από τα δάση εκδόσεις Περισπωμένη, 2024
Το ποίημα της Δευτέρας: “Η κόρη του καφετζή” της Κλεονίκης Δρούγκα
Η κόρη του καφετζή Στην Αναστασία Α. (που κάνει τα ποιήματα πίνακες ζωγραφικής) Τ’ απομεσήμερα τακούνια φορά η κόρη του καφετζή ανοίγοντας την όρεξη σε μια ντουζίνα άντρες που επάνω της τα μάτια τους κρεμούν και βαριαναστενάζουν. Μια νύχτα όμως που σύντομα άδειασε ο καφενές -βροχή σιτζίμι έπεφτε- κι η κόρη τα ποτήρια γυάλιζε μ’ […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Απόσταση” του Τέλλου Φίλη
Απόσταση Ποιος καθορίζει την απόσταση το κοντά το μακριά το εδώ το εκεί το εγώ το άλλος ποιο είναι το μέτρο της απόστασης τώρα που καταρρέουν οι μονάδες μέτρησης ένα λουλούδι στο χιόνι ένας κοκκινολαίμης στον φράχτη, το πρωί μια αναπάντητη κλήση, το τυχαίο τώρα που κλείνουν από φόβο οι καρδιές. Ποιος καταφέρνει να μετρήσει […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [έστω] τ@ CAConrad (μετάφραση: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη)
[άτιτλο] έστω μία μόνο νίκη στο καζίνο της αμερικής πρέπει να μάθεις να ντύνεσαι για να τρως πιο λίγο ξύλο μετά τον βιασμό κ τον φόνο του φίλου μου σταμάτησα τον χορό άρχισα να τρώω μέχρι που κουβαλούσα πάνω μου το βάρος του κι έσερνα παντού τη μια ωραία μέρα μετά την άλλη στο σκοτάδι […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Γράφω ποιήματα για να σωθώ” της Βασιλείας Οικονόμου
Γράφω ποιήματα για να σωθώ Η μητέρα μου είναι ένα νησί που επιπλέει στη μέση της πιο νόστιμης σούπας. Κολυμπάω προς το τέλος του κόσμου μα κάθε πρωί βρίσκομαι πάλι στην ακτή. Το νησί, στοργικά, μου λέει: “Αγάπη μου, η σούπα είναι όλη δική σου. Φάε την γρήγορα, προτού κρυώσει, αλλιώς θα πρέπει να προλάβεις […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Τώρα ο τοίχος με το μεγάλο μέτωπο] του Ευθύμιου Λέντζα
[άτιτλο] Τώρα ο τοίχος με το μεγάλο μέτωπο σοβάδες τα νιάτα και πέφτουν. Η νύχτα που φτάνει στα παράθυρα. Σχεδόν βραδιάζει, σχεδόν ακούω τη φωνή μου και τη σιωπή που έρχεται απ’ τα δέντρα. Ευθύμιος Λέντζας από τη συλλογή του Το μερίδιο εκδόσεις Θράκα, 2022
Το ποίημα της Δευτέρας: [Τ’ αχλάδια κρέμονται στον πηλιορείτικο δρόμο] της Μάνιας Μεζίτη
[άτιτλο] Τ’ αχλάδια κρέμοναι στον πηλιορείτικο δρόμο. Κόβεις κανά δυο και συνεχίζεις για τα μοναστήρια. Οι καλόγριες είναι το μόνο είδος ανθρώπου που εξακολουθεί να φοράει γυαλιά φότο γκρέι, ίσως και το μόνο που φτιάχνει καλό ελληνικό καφέ με λίγα δάκρυα μέσα. Έχουν από μια ιστορία να αφηγηθούν, πώς δηλαδή ακολούθησαν έναν παραπόταμο έρωτα, κάποιον […]