Το ποίημα της Δευτέρας: “Μίλτος Σαχτούρης” του Γιώργου Μεταξά
Μίλτος Σαχτούρης Ανθίζαν λουλούδια μεσ’ απ’ τους στίχους του, μια ευωδιά σκορπούσαν τις νύχτες τα ποιήματά του, εκεί στο μικρό του δωμάτιο που μια ολόκληρη ζωή πέρασε αγόγγυστα μόνος του παλεύοντας με τις λέξεις. Διέσχισε τον κόσμο σαν ασκητής συνομιλώντας με τους αγγέλους που έρχονταν συχνά στα μαύρα όνειρά του. Κι όμως γεμάτος φως τριγυρνούσε […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “12” του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου
12 Κύριε ο φονιάς με τ’ άστρα των νεκρών στο παγωμένο μέτωπο εσύ που μοίρασες την τρέλα στο κτήνος του λαού εσύ που γκρέμισες την πόλη με χέρι τοκογλύφου φύλαξε τ’ αδέλφια μου από δάκρυα και αγίους δώσε το μένος απ’ το αίμα της μητέρας μου [άλλο γέννημα δεν έχω] και μην πεις πως έσπασα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Ρίζες” του Νίκου Ι. Τζώρτζη
Ρίζες Άνθη σαρκοφάγα είναι τ’ αγγίγματα που έχουν για ρίζες ερωτευμένα δάχτυλα. Νίκος Ι. Τζώρτζης από τη συλλογή του Αστοχία υλικού, Αναψηλάφηση Γ εκδόσεις Κέδρος, 2025
Το ποίημα της Δευτέρας: “Τα μπλουζ του ερημίτη” του Έλενου Χαβάτζα
Τα μπλουζ του ερημίτη Ιδού στην έρημο πάλι συντηρείσαι ξανά με έντομα και λίγα αγριόχορτα περιφέρεσαι ξυπόλυτος ανάμεσα σε σκορπιούς φίδια περιμένοντας τη μέρα ένα πουλί ν’ αφήσει ένα ξεροκόμματο τον βράχο να σταματήσει να καίει ή ο άνεμος το δέρμα να μαστιγώνει τις νύχτες χωρίς άλλο κατάλυμα απ’ το ραβδί σου χαζεύεις ψηλά ένα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Κρυώνεις, γιε και καλογιέ, παγώνεις μες στο χώμα] του Παντελή Μπουκάλα
[άτιτλο] Κρυώνεις, γιε και καλογιέ, παγώνεις μες στο χώμα. Κι εγώ να ζω και ν’ απορώ πώς και βαστάω ακόμα. Και ν’ απορώ, να θλίβομαι, να ντρέπομαι, πουλί μου, να ντρέπομαι για τη φωνή και την αναπνοή μου. Και να μισώ τη ζέστα μου, κι ό,τι μου τη δωρίζει. Μα η μνήμη σου τραβάει κουπί, […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας] της Σ. Πανοπούλου
[άτιτλο] Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών. Το σπίτι της Χιονάτης, το σπίτι Πλέιμομπιλ μια σειρά τραυματικών παραβιάσεων της ιδιοκτησίας μου. Ο Μπωντλαίρ έγραφε ότι το παιχνίδι είναι η πιο πρώιμη μύηση του παιδιού στην τέχνη ότι σουβενίρ σημαίνει ανάμνηση κι άλλες τέτοιες ταυτολογίες της στιγμής. Το τσίγκινο κουτί της […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Χρεία ονόματος» της Διώνης Δημητριάδου
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα ίσως τέλος μια ίσως αρχή κι ο θάνατος όσο ακουμπάει στο βλέμμα των ανθρώπων Έτσι όλο αίφνης γίνεται απτό στην άκρη των δαχτύλων να πιάσεις τη ζωή και να τη […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Αδέσμευτη ώρα” της Μαρίας Μαυράκη
Αδέσμευτη ώρα Απολυτήριο Άριστα δέκα και διαγωγή κοσμία και καρφώθηκε αυτό το δέκα στο λαιμό του τον πνίγει εξήντα χρόνια τώρα μην περάσεις από εκεί ήταν άριστα το δέκα γύρισε αλλιώς τον κόσμο σου δέσε τον σε γραβάτες και σαλόνια πολυτελείας απαρίθμησε μετά από μένα δέκα-εννιά-οκτώ… μηδέν το ημίτονο της συγχορδίας τον έπνιξαν τόσα δέκα-εννιά… […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών» του Γιάννη Σκορδά
Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών Τελικά ο θολός αστικός ουρανός δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα -αστέρια πουθενά στον ορίζοντα- Η κορυφογραμμή των πολυκατοικιών μοιάζει με έργο του Καντίνσκι: κεραίες, ηλιακοί θερμοσίφωνες μπλέκονται σε φόντο από χρώματα ιριδίζοντα Σαν κλεψύδρα υπολογίζω τον χρόνο με τον όγκο γεμίζω το τασάκι μετρώντας ένα ένα τα παράθυρα μιας όψης […]
Το ποίημα της Δευτέρας: «Μπλόσομ» της Χριστίνας Κασσεσιάν
Μπλόσομ Θέλω να βλέπω τα πέπλα σου να ανασαίνουν πέταλα τρυφερά σε κήπους ακατέργαστους Σαν μελωδία υπόκωφη να χαϊδεύεις τον κοχλία των αυτιών μου και σαν δοξάρι ζωηρό Να διαπερνάς τους πόρους μου με ορμή Ασταμάτητη να είσαι Σαν μπόρα ξαφνική να ξεδιψάς το δέρμα μου Ανυπότακτη να είσαι Ν’ ανοίγεις τα μάτια σου τα […]