Το ποίημα της Δευτέρας: “Η κόρη του καφετζή” της Κλεονίκης Δρούγκα
Η κόρη του καφετζή Στην Αναστασία Α. (που κάνει τα ποιήματα πίνακες ζωγραφικής) Τ’ απομεσήμερα τακούνια φορά η κόρη του καφετζή ανοίγοντας την όρεξη σε μια ντουζίνα άντρες που επάνω της τα μάτια τους κρεμούν και βαριαναστενάζουν. Μια νύχτα όμως που σύντομα άδειασε ο καφενές -βροχή σιτζίμι έπεφτε- κι η κόρη τα ποτήρια γυάλιζε μ’ […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Απόσταση” του Τέλλου Φίλη
Απόσταση Ποιος καθορίζει την απόσταση το κοντά το μακριά το εδώ το εκεί το εγώ το άλλος ποιο είναι το μέτρο της απόστασης τώρα που καταρρέουν οι μονάδες μέτρησης ένα λουλούδι στο χιόνι ένας κοκκινολαίμης στον φράχτη, το πρωί μια αναπάντητη κλήση, το τυχαίο τώρα που κλείνουν από φόβο οι καρδιές. Ποιος καταφέρνει να μετρήσει […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [έστω] τ@ CAConrad (μετάφραση: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη)
[άτιτλο] έστω μία μόνο νίκη στο καζίνο της αμερικής πρέπει να μάθεις να ντύνεσαι για να τρως πιο λίγο ξύλο μετά τον βιασμό κ τον φόνο του φίλου μου σταμάτησα τον χορό άρχισα να τρώω μέχρι που κουβαλούσα πάνω μου το βάρος του κι έσερνα παντού τη μια ωραία μέρα μετά την άλλη στο σκοτάδι […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Γράφω ποιήματα για να σωθώ” της Βασιλείας Οικονόμου
Γράφω ποιήματα για να σωθώ Η μητέρα μου είναι ένα νησί που επιπλέει στη μέση της πιο νόστιμης σούπας. Κολυμπάω προς το τέλος του κόσμου μα κάθε πρωί βρίσκομαι πάλι στην ακτή. Το νησί, στοργικά, μου λέει: “Αγάπη μου, η σούπα είναι όλη δική σου. Φάε την γρήγορα, προτού κρυώσει, αλλιώς θα πρέπει να προλάβεις […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Τώρα ο τοίχος με το μεγάλο μέτωπο] του Ευθύμιου Λέντζα
[άτιτλο] Τώρα ο τοίχος με το μεγάλο μέτωπο σοβάδες τα νιάτα και πέφτουν. Η νύχτα που φτάνει στα παράθυρα. Σχεδόν βραδιάζει, σχεδόν ακούω τη φωνή μου και τη σιωπή που έρχεται απ’ τα δέντρα. Ευθύμιος Λέντζας από τη συλλογή του Το μερίδιο εκδόσεις Θράκα, 2022
Το ποίημα της Δευτέρας: [Τ’ αχλάδια κρέμονται στον πηλιορείτικο δρόμο] της Μάνιας Μεζίτη
[άτιτλο] Τ’ αχλάδια κρέμοναι στον πηλιορείτικο δρόμο. Κόβεις κανά δυο και συνεχίζεις για τα μοναστήρια. Οι καλόγριες είναι το μόνο είδος ανθρώπου που εξακολουθεί να φοράει γυαλιά φότο γκρέι, ίσως και το μόνο που φτιάχνει καλό ελληνικό καφέ με λίγα δάκρυα μέσα. Έχουν από μια ιστορία να αφηγηθούν, πώς δηλαδή ακολούθησαν έναν παραπόταμο έρωτα, κάποιον […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Κάποτε” του Ιωάννη Σ. Παπουτσάκη
Κάποτε… Κάποτε, όταν οι άνθρωποι κουραστούν να μισούν και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο όταν σταματήσουν να ξεπουλάνε και να σταυρώνουν το Χριστό θα πλημμυρίσει η γη από τ’ άρωμα της καρδιάς κι από μια βροχή ευαισθησίας. Κάθε βροχοσταγόνα θα είναι κι ένας ύμνος στην αγάπη. Και τότε δεν θα χρειαστεί κανείς ν’ ανακαλύψει […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μύριαμ” (απόσπασμα) της Βίκυς Κατσαρού
Μύριαμ (απόσπασμα) … Οι προσπάθειες να ξετρυπώσουν τη λύκαινα μεγάλωσαν. Οι άντρες δυσφορούσαν που δεν μπορούσαν να τη βρουν, που το κρέας που είχαν μαζί τους δεν λειτουργούσε ως δόλωμα. Την έψαχναν κάθε πρωί, έως να πέσει ο ήλιος, κι όταν η νύχτα βάθαινε τότε έβγαινα εγώ να τη βρω να την ταΐσω. Ήταν ένα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη” της Κούλας Αδαλόγλου
Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη Η μοναξιά είναι ένα νησί με μαύρα πόδια που πατούν σε σαθρό βυθό. Κάθε χρόνο τα πόδια τρίβονται και το νησί χάνει ορισμένους πόντους. Δεν είναι γνωστό πότε θα βυθιστεί. Η απομόνωση είναι ένα δέντρο μόνο μακριά από τα άλλα που κάνουν παρέα πετούν λουλούδια και φύλλα μεταξύ τους γελούν […]
Το ποίημα της πρώτης Δευτέρας της νέας χρονιάς: “New Year’s Resolution”
New Year’s Resolution Ας παλέψουμε για έναν κόσμο που ανάγκη δεν θα έχει αργίες και γιορτές, αντίστροφες μετρήσεις Να μετράμε αντίστροφα για όλα αυτά που μετράνε για όλα αυτά που πονάνε Αλίκη Καμπέρη από τη συλλογή της Το υλικό δεν ευθύνεται μα της πτώσης το ύψος εκδόσεις Θράκα, 2024