Τι αστείο!
Τι αστείο! Άνοιξα πάλι να δω τις ζωγραφιές. Τέσσερα χρόνια τις είχα ριγμένες μέσα στο συρτάρι.
Κι ούτε μου έκανε αίσθηση να τις ξαναδώ. Λες και δεν τις είχα ζωγραφίσει ποτέ. Η ψυχούλα μου ξέρει πόσες ώρες κάθισα πάνω από το άσπρο χαρτί. Οι γραμμές του αποκτούσαν υπόσταση. Τα χρώματα έπαιρναν τη διάθεση που είχα εκείνη τη στιγμή.
Και παντού το γαλάζιο. Ανοιχτό, γλυκό, γαλήνιο μέσα σε άσπρα σύννεφα ή σε δαντελωτά ακρογιάλια. Τα χέρια μου στο τραπέζι. Η ψυχή μου στο χαρτί. Μνήμες. Παιδικές σε άψυχο ξύλο. Οι άκρες του τραπεζιού έχουν γεμίσει με χρώματα. Ήταν τότε που έκανα την αρχή. Τότε που τα αισθήματά μου είχαν χρώμα.
Πολύχρωμα, ζωηρά, γεμάτα πάθος για ζωή. Ο ενθουσιασμός μου νίκησε το άσπρο χαρτί. Το έβαψε και έκανε ένα άσπρο σπίτι. Κρέμασα στα παράθυρα λουλούδια. Γλάστρες στα χαμηλά πεζούλια. Και το σπίτι έγινε δίπλα σε έναν δρόμο. Στον δρόμο του χρωστήρα.
Κάθε βράδυ πάλευα με τις ώρες. Η πάλη ήταν μουσική, χρώμα, χαρά, ικανοποίηση.
Και ο έρωτας έγινε θάνατος. Το κουτί με τις μπογιές έμεινε στο συρτάρι. Τα πινέλα δεν ξαναπλύθηκαν.
Τα χαρτιά είναι σκονισμένα μέσα στο ντουλάπι.
Το κίτρινο έχει καλύψει τη χαμένη νεότητα του λευκού.
Κι όμως όλα έχουν έναν κύκλο ζωής. Η μοναξιά μου τότε λεγόταν χρώμα.
Τώρα τη λέω γραφή. Κάθε φορά την καλώ. Ξέρω το όνομά της. Κι αν καμιά φορά την ξεχάσω, τα ίχνη μου θα μου τη θυμίσουν πάλι.
Γιατί μέσα από αυτή επικοινωνώ μαζί σου.
