[άτιτλο]

ακούω τα παραπατήματα από τα σκοτεινά τακούνια

μιας θάλασσας μακρινής – με φύκια ζωσμένα

να σέρνονται προς το μέρος μου

καθώς αυτή σαν γυναίκα καρφωμένη πάνω σε χαυλιόδοντες

κατεβαίνει αδέξια του ονείρου μου τη σκάλα

ακούω τους λεκέδες από το σπέρμα σου στον ουράνιο θόλο

να βιάζονται να μετουσιωθούν σε αστέρια

σύννεφα που ίσως χωρέσω στην κοιλιά μου

γονιμοποίησέ με παραμιλώ, εκεί, στο ξημέρωμα της γλώσσας

ακούω τους ουρανοξύστες κάτω από την παλλόμενη τέντα

να παραποιούν τις χαρακιές της μοίρας στην παλάμη μου

ακούω τα πνευστά της νύχτας, αυτής της ορχήστρας

να φυσάνε το όνομά σου, να το εκπνέουν και να το ξεψυχούν

εκμηδενίζοντας όποια απεύθυνση θα μπορούσα να επιχειρήσω

ακούω καμπανούλες πολύ μακριά από εκκλησίες

ακούω τη γραβάτα του παππού να σφυρίζει

καθώς τη φέρνω όλο και πιο κοντά στον λαιμό μου

ακούω τα βλέφαρά σου καθώς ιδρώνουν γέρνοντας

σε λίμνη ασημένια από κάποιας αλλόκοσμης χαράς το βάσανο

ακούω εμένα κι εσένα πριν κουρδιστούν τα όργανα

στο αμφιθέατρο να τα λέμε ξεροβήχοντας

ακούω τον ήχο του πιστολιού σου καθώς σκοτώνει το πρώτο βιολί

ακούω πλάι σου την ορχήστρα αποσυντονισμένη

ακούω τα έντρομα χειροκροτήματά μου

κι έπειτα ακούω να μου λες…

και τι; και τι;

σου έχει τρελαθεί η ακοή

γλυκιά μου

Δήμητρα Αγγέλου

από τη συλλογή της Η νόσος των άστρων

εκδόσεις Σμίλη, 2025