Μικρό κείμενο

Χθες φεύγοντας από το σπίτι ξεχάστηκα,

άφησα την πόρτα ανοιχτή. Όταν γύρισα,

τη βρήκα χαμογελαστή να κάθεται.

Τίποτα να μην υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο,

προσευχή η υπομονή της και λάμψη

για το λιγοστό.

Έτσι μου φαίνεται, παιχνιδίζοντας οι αχτίνες,

θα εισχωρούν παντού, στα τζάμια, στους τοίχους,

στις κουρτίνες. Στο ξαφνικό μια τέρψη

κι ύστερα στη διαφάνεια να προσέρχομαι

τόσο αδαής.

Όταν θα μπαρκάρω χωρίς διαβατήριο ή

άλλο τι, εγώ, η γυναίκα μου και τα

παιδιά μου, και όταν ακόμα οι θάλασσες

θα ξεβράζουν το πτώμα μου σε μια χώρα

μακρινή, θα γυρέψω ησυχία.

Η Γιάο-Γιάο, η Λου-Λου, η Μαρσελίνα

όλες τόσο μακρινές. Στη σκέψη μου, ένας

ψαλμός.

Και ό,τι απομένει, σαν ησυχία θ’ ακουστεί.

Μιχάλης Ζαφείρης

από τη συλλογή του Ροές

εκδόσεις Αρμίδα, 2025