έσω αλληλογραφία πριν την αυγή

Λοβοί κομμένοι

Δεν έχω μπούσουλα

κι έτσι αγριεύομαι

μες στα σκοτάδια

Δεν έχω μπούσουλα

Πώς ν’ αμυνθώ;

Σφίγγω τα φαιά μου κύτταρα

μη σκορπίζουν

Η θάλασσα χώνεται στις φλέβες μου

—

Ο εαυτός μου

ξυπνάει τις νύχτες

Μ’ αποκοιμίζει

Κλαίει τα μάτια μου

– τα βρίσκω το πρωί πρησμένα

Μου κλέβει τα όνειρα

– τα βλέπω τη μέρα

Τους έρωτές μου

βυθομετρά

Τα ναι μου

κατακρεουργεί

Βρίσκω αίματα το πρωί

πίσω απ’ την πλάτη μου

στη θέση των φτερούγων

—

Κοιμήθηκα απόψε

με σιωπή

βαμμένα τα δάχτυλα

Ονειρεύτηκα

χιλιάδες ευτυχισμένες στιγμές

άλλων ανθρώπων

Λες

η δυστυχία μου

να ενορχηστρώνει

σε μιαν άλλη διάσταση

ευτυχίες;

—

Όχι άλλη λογική

Κουτάκια η ζωή μου

Ελευθερώστε με

να πιάσω το νήμα απ’ την αρχή

Φοβόμουν πάντα τις καμπύλες

μη βγω από τον ίσιο δρόμο

Πια ξέρω

ο μόνος ίσιος δρόμος για μένα

είν’ οι καμπύλες

Χριστίνα Γεωργιάδου

από τη συλλογή της (Γ)ράμματα

εκδόσεις Έναστρον, 2025