Το μίξερ
Είχε δυο χρόνια που παρατήρησε αλλαγές στο βάδισμά της. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί. Φταίνε τα κιλά που έβαλα, έλεγε. Όμως, ούτε πενήντα μέτρα δεν έκανε χωρίς να σκοντάψει. Έκλεισε ραντεβού με τον γιατρό. «Κάθε αλλαγή στο βάδισμα, πρέπει να ελέγχεται από νευρολόγο», είχε διαβάσει στο ίντερνετ.
«Πότε ξεκινήσατε να παρατηρείτε αλλαγές στο βάδισμα;»
«Όταν πάχυνα. Πριν τρία τέσσερα χρόνια.»
« Σε πιο πόδι αντιληφθήκατε τη διαφορά;»
«Η κουμπάρα μου το αντιλήφθηκε. Κουτσαίνεις, μου είπε.»
«Ναι, αλλά σε ποιο πόδι;»
«Στο αριστερό.»
«Πονάτε;»
«Λίγο. Κάποιο νεύρο πιέστηκε παίρνοντας βάρος.»
«Περπατήστε. Στις μύτες, στις φτέρνες. Κάντε κουτσό.»
«Άμα μπορούσα να κάνω κουτσό γιατρέ μου, δεν θα ήμουν εδώ τώρα.»
« Σηκώστε τα χέρια ψηλά, κλείστε τα μάτια και κρατήστε τα ακίνητα.»
«Πρώτη φορά κάνω γυμναστική σε ιατρείο.»
«Κουνήστε τα δάχτυλα. Ακουμπήστε τη μύτη.»
«Με ποιο χέρι;»
«Όποιο θέλετε. Ποιο δάχτυλο πιάνω τώρα;»
«Μισό λεπτό να σκεφτώ· το δείκτη;»
«Πάνω το σπρώχνω ή κάτω;»
«Το κάνετε γρήγορα· μάλλον πάνω.»
« Θα ελέγξω τα αντανακλαστικά σας και τα μάτια σας.»
«Στον οφθαλμίατρο ήμουν πριν. Έχω πρεσβυωπία.»
«Το οπτικό νεύρο θα δω.»
«Επηρεάζει το βάδισμα;»
«Μην αγχώνεστε. Ήρθατε νωρίς. Καλά κάνετε και το ψάχνετε. Παρατήρησα το χέρι σας που τρέμει. Το έχετε δει;»
«Ναι, όταν κουράζομαι.»
« Δυσκολεύεστε στο κρεβάτι να αλλάξετε πλευρό; Σκοντάφτετε; Πόσες φορές έχετε πέσει στο δρόμο;»
« Τρεις· δεν έχω συνηθίσει το βάρος ακόμη.»
«Είναι πολλές. Έχετε αστάθεια; Σας τραβάει μπροστά το βάρος σας;»
«Γιατρέ, όλο για το βάρος θα λέμε; Έχω ξεκινήσει δίαιτα.»
«Μόνη σας ζείτε;»
«Με τον άντρα μου.»
«Δεν το παρατήρησε;»
«Ποιο; Ότι πάχυνα;»
« Μάλλον θα σας αγαπάει πολύ.»
«Δεν σας καταλαβαίνω.»
«…Η ασθένεια που έχετε είναι μια εκφυλιστική νόσος του εγκεφάλου. Η πορεία της είναι άγνωστη. Αν δεν πάρετε αγωγή, θα έχετε αστάθεια και τρόμο στα άκρα σας. Θα σας δώσω χάπια. Θέλω κίνηση, πολλή κίνηση. Και χορό. Θέλω η ασθένεια να γίνει η παρέα σας. Σας γράφω εξετάσεις. Θα σας δω όταν έχετε τα αποτελέσματα.»
Απέφυγε το βλέμμα του. Λάθος διάγνωση, σκέφτηκε. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Θα μείνω ανάπηρη. Και είμαι πολύ νέα.
« Θα κινούμαι με καρότσι; Το σπίτι έχει πολλές σκάλες.»
«Θα σας παρακολουθώ, κάντε τις εξετάσεις που σας έγραψα.»
«Στη Νορβηγία μπορώ να πάω; Θέλω να δω το βόρειο σέλας. Πώς θα περπατάω στο χιόνι; Και στη Νέα Υόρκη; Είναι πολλές ώρες η πτήση. Με τα χάπια ίσως. Μου αρέσει να οδηγώ. Και να περπατώ στην αμμουδιά όταν δύει ο ήλιος.»
«Ηρεμήστε, όλα θα πάνε καλά. Θα έχετε καλή ποιότητα ζωής.»
«Αν κολυμπάω καθημερινά θα το καθυστερήσω. Θα αρχίσω μαθήματα χορού.»
«Έτσι πρέπει να κάνετε. Σας περιμένω σε μία εβδομάδα με τα αποτελέσματα των εξετάσεων.»
Κατέβηκε τρεις ορόφους με τα πόδια. Ήθελε χρόνο να σκεφτεί και να περπατήσει· δεν ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι. Σκεφτόταν την ζωή της. Παλιά χόρευε πολύ. Και πήγαιναν με τον Άρη στο νησί. Τρέχανε στα καλντερίμια, αγναντεύανε τα σπίτια στην άκρη του γκρεμού. Το Αιγαίο μπλε. Άσπρη η αντηλιά. Φυσούσε˙ τα μαλλιά της ανέμιζαν, εκείνος τα λάτρευε. Κολυμπούσανε όλη μέρα…
Πώς θα του το πω; Ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσει, σκέφτηκε.
«Πώς πήγε, θα με ρωτήσει. Σου είπε για τα κιλά, έτσι δεν είναι;»
«Το μίξερ να το δώσεις στη μάνα σου. Θα το χτυπάω εγώ το κέικ.»
«Δεν σε καταλαβαίνω.»
«Πάρκινσον.»
«Πάρκινσον;»
«Μου έγραψε εξετάσεις.»
«Να ελέγξεις τις ορμόνες σου. Ορμονικό είναι.»
«Σου είπα τι είναι.»
«Να κάνεις τις εξετάσεις πρώτα, μετά θα ξέρουμε.»
«Ξέρουμε, να το επιβεβαιώσουμε θέλουμε.»
«Θες καφέ;»
«Να περπατάω θέλω. Και να ταξιδεύω.»
«Έχεις χρόνια μπροστά σου.»
«Δεν θέλω να πάω με καροτσάκι.»
«Δεν θα το χρειαστείς ποτέ. Ορμονικό είναι….»
Πήρε ένα καφέ σε πλαστικό ποτήρι και περπάτησε άσκοπα. Γεύτηκε άρωμα σοκολάτας. Διέκρινε ένα πορτοκαλί σύννεφο στον ουρανό. Στον τοίχο φύτρωσε ένα λουλούδι. Μύριζε βροχή. Άγγιξε τη βέρα της. Το ρολόι στην πλατεία- και το μυαλό της-, είχαν σταματήσει. Αδυνατούσε να συγχρονιστεί.
Όλγα Πατσούρα-Λένη
από τη συλλογή διηγημάτων της Μάτια στο καρφί
(εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2015)
