Κοιλιακή ταχυκαρδία

Λέει ο γιατρός μου:
«Φταίει η καθιστική ζωή»
Εγώ όμως, ξυπνώ
εξαντλημένος στο κρεβάτι

Ολονυχτίς ένα καράβι χάρτινο κυνηγώ·
όσο στο ρέμα μπλέκει στα κλαδιά
πίσω του τρέχω να το ελευθερώσω

Με τ’ άλλο χέρι υψώνω τον χαρταετό
Ταυτόχρονα, τα πόδια μου κλωτσούν κόκκινο τόπι
κι άλλοτε με το σχοινάκι
ή πάνω από αριθμούς μεσ’ σε τετράγωνα τρεκλίζουν

Πάλι λαχάνιασα, να κι η ταχυκαρδία
«Να μη γράφω άλλο», θα μου πει
«τα ποιήματα αντενδείκνυνται
γι’ αυτούς που ’χουν καρδιά»

***

Χαμογέλα

                                           Σε κάποια Στέλλα

Σύγχρονη Θάληστρις, τις πόρτες σού ανοίγουν
στήνονται ράμπες να εισέλθεις
Η κόμη κόκκινη, το κούρεμα αντρίκιο
Την κίνηση θυσίασες αντί το στήθος
Στέφθηκες σε άρμα με ρόδες χρυσές

Ο αγώνας σου διαρκής
Δεν κρίνεται ο πόλεμος στην πρώτη μάχη
Την εικοστή πρώτη του Μάρτη
η κρύα βροχή θα ’ναι η τελευταία
Το καλοκαίρι σε κοιτά κατάματα
Στην ανηφόρα να σε σπρώχνει

***

Απτό αλφάβητο

Οι σελίδες λειαίνουν
δαμάζοντας τη σκληρή μας νιότη
Κρατούν απάνω τους τα χάδια οι κουκκίδες
Όσο περνούν τα χρόνια τις αγαπάμε
σαν ρούχα παλιά, κολλημένα στο κορμί
Κάτω από κάθε ανάγλυφη στιγμή
κρύβονται απαρηγόρητες πληγές
Μακριά από τα μάτια των βλεπόντων
ύπουλα περιμένουν να φθαρεί το χαρτί
κι απ’ τις αμπάλωτες τρύπες
επώδυνα μολύνουν την ερμηνεία του αλφαβήτου