Ένα ποίημα για τη Μεγάλη Παρασκευή: “Πληγή” της Φωτεινής Βασιλοπούλου
Πληγή Έχω μια πληγή. Χωράει μία άνθρωπο. Την απιθώνω μέσα μου σε στάση εμβρυϊκή. Κλείνω τις διόδους διαφυγής. Υγρά σωματικά σάλιο δάκρυ εκκρίματα. Να μείνουν μέσα. Πολφός αίματος για επίχρισμα. Δουλειά ψώνια περιφορά θλίψης. Εγκυμονώ μια προσδοκία θανάτου δεν ξέρω πόσους μήνες πόσα χρόνια ούτε ποιο ζώο είμαι. Κάθε βράδυ βάζω την άνθρωπο στο κρεβάτι […]
Ένα ποίημα για τη Μεγάλη Πέμπτη: “Ψηλά στο βράχο” του Κωστή Παπακόγκου
Ψηλά στο βράχο Ακόμα το κορμί σου στο σκοτάδι κι ας γνώρισες τόσο φως όταν σε πήρε ο κοπετός βαθιά στο βράδυ. Λύγισες τη ματιά σου προς την πέτρα δίχως όνειρα σκεφτική εδώ που ο πόνος και η σιωπή δεν έχουν μέτρα. Κι έντυσες μαύρα φύλλα την ψυχή σου κλειστή στη μάντρα των στηθιών να […]
Ένα disability ποίημα για τη Μεγάλη Τετάρτη: “Η ουλή” της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ
Η ουλή (απόσπασμα) Αντί γι’ αστέρι μια ουλή έλαμπε πάνω απ’ τη γέννησή μου οι πόνοι που δοκίμαζα στο άπηχτό μου σώμα πίσω με σπρώχναν στο σκοτάδι της αρχής μπουσούλαγα στο τίποτα, τα δάχτυλα μικρούτσικα κρατάγανε το θάνατο, μαύρο γυαλιστερό παιχνίδι. Δε θυμάμαι πώς έγινε κι άνθισα σε πληγή πώς έμαθα να ισορροπώ ανάμεσα στο […]
Ένα ποίημα για τη Μεγάλη Τρίτη: “[σκοτάδι άγριο βέλασμα]” του Θωμά Τσαλαπάτη
[άτιτλο] σκοτάδι άγριο βέλασμα τη νύχτα χωρίς ζώο το καλοκαίρι κάπου μακριά αλλά ένας αέρας κατεβαίνει κανείς δεν λέει πού από πού αλάτι και από πού κινήσεις βαριές μπροστά από τραπέζια ταβέρνες σε μπαρ σε κέντρα κανένας δεν θυμάται ήταν φώτα ανοιχτά σβηστά και όλα σκοτάδι κάποιος που ξεχάστηκε ο ύπνος τον μαζεύει στον ύπνο […]
Ένα ποίημα για τη Μεγάλη Δευτέρα: “ι” του Παναγιώτη Νικολαΐδη
ι Αγαπημένη οι λέξεις μαζεύουν τον καμένο χρόνο όχι το αίμα κι ένα φεγγάρι αγκαθωτό. Λίγο πιο πέρα ένας δεκαοκτάχρονος στρατιώτης στέκει με το χορτάρι στους τσουρουφλισμένους ώμους με το τσιγάρο καρφωμένο στο μουστάκι και με το φανελάκι της πατρίδας γαζωμένο μέσα στην αχνισμένη σιωπή. Ψάχνω το πρόσωπό του μες στη νύχτα με τη σπασμένη […]