Στις γιορτές

Στις γιορτές που θα ’ρθούνε

να ακούς τις ειδήσεις, παιδί μου

Βλέπεις τα πάντα εκεί

Γιορτινή την καταστροφή

Την απανθρωπιά στολισμένη

Έγκλημα κι έννομη βία χρωματιστά

Επίσημη την αηδία με κύρος

Μην ξεχνάς στις γιορτές

να γιορτάζεις μαζί τους

Έχουν όλα μία λαμπρότητα τα Χριστούγεννα

και στολίδια που λαμπυρίζουν

Υποχωρήσεις και συμβιβασμοί

Τα ‘ναι’ που δεν θέλαμε ποτέ μας να πούμε

Η αγάπη που δίστασε να μας αγκαλιάσει

Η μουσική που μαράθηκε κι έσβησε

Η λαχτάρα που δεν έστερξε να εύρει τον δρόμο μας

Το παράπονο που ξεχείλισε στα μαύρα σου μάτια

κι έπειτα έγινε βιασύνη ανόητη ψάχνοντας πρόφαση

Η ανία που κλείνει τα μάτια στην ίδια της την εικόνα

Η υποκρισία που μας αφήνει αμήχανους

και τα άδεια μας χέρια μπροστά στο κακό και στον φθόνο

Η θλίψη και η μοναξιά που δεν περιγράφονται

Η στοργή που μας ξέφυγε από τ’ ακροδάχτυλα

και δεν βρίσκει – αλίμονο – τον αποδέκτη

Η ανοχή για ό,τι θα αρνιόμασταν αλλά συνέβη

Η πίκρα για εκείνους που έφυγαν

και δεν θα γυρίσουν πίσω ποτέ

κι ο πόνος γι’ αυτούς που ποτέ δεν θα φεύγανε

μα που επίσης δεν θα ’ναι μαζί μας

Μην ξεχνάς να ακούς τις ειδήσεις, αγάπη μου

Όλα είναι λαμπρά, γιορτινά τα Χριστούγεννα

Συναισθήματα, βόμβες, εκρήξεις, κακό

Μην ξεχνάς να μετράς τα χτυπήματα

που μας δίνει ετούτος ο κόσμος

Μ’ ένα στόμα ζεστό και καρδιά παγωμένη να χαίρεσαι

Να αντέχεις τη φρίκη γελώντας

Να γελάς και μετά την απελπισία

Να αντέχεις Να χαίρεσαι, μάτια μου

Ν’ αγαπάς και μετά την απαισιοδοξία

Εσύ αισιόδοξος πάντα, να ενημερώνεσαι

και να εύχεσαι «Χρόνια πολλά»

(Για ποιο λόγο; Ποιο πράγμα; Για τι, άραγε;)

Μαρία Σταθέα