Το βιβλίο της Σοφίας Τριανταφυλλίδου «Η Κούκλα της Σελήνης» (εκδόσεις ΑΩ, 2026) παραπέμπει σε ένα αλληγορικό ψυχογράφημα. Οι τριάντα ιστορίες συνθέτουν ένα ιδιότυπο ατελιέ μέσα στο οποίο ζωντανεύει «ένας παράδοξος κόσμος όπου η φαντασία και η πραγματικότητα έχουν συγχωνευτεί» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ομότιτλο διήγημα της συλλογής (σελ. 81).
Τα κείμενα δεν ακολουθούν τους κανόνες της παραδοσιακής αφήγησης, ούτε την εξέλιξη μιας ρεαλιστικής πλοκής, αντίθετα συγκροτούνται από υπερρεαλιστικές εικόνες και συμβολικές μεταμορφώσεις. Η συγγραφέας προσεγγίζει την αναζήτηση του έσω εαυτού και της υπαρξιακής ταυτότητας του ατόμου μέσα από παραβολές ξεγυμνώνοντας αλήθειες και αποκαλύπτοντας τραύματα. Ο ήρωας στο διήγημα «Η κυρία Bird»( σελ.7) διατρέχει με πόνο και σκληρότητα την εφηβική ηλικία, αποδεσμεύεται από την πατριαρχία και την επίπλαστη οικογενειακή ευτυχία χαράζοντας τον προσωπικό του ενήλικο δρόμο. Στα «Κέρατα του μικρού ζαρκαδιού» (σελ. 16) οι μάσκες ταυτίζονται με την κτηνωδία της σεξουαλικής κακοποίησης. Αντίστοιχα, τα όνειρα στη «Μανωλία» (σελ. 13) και «Μήλο στο στόμα»( σελ.78) φανερώνουν τις αγωνίες για την αναζήτηση της ταυτότητας, την αυτοπεποίθηση που χαρίζει η εσωτερική γαλήνη και αποδοχή και το αντίθετο. Οι πεταλούδες, οι ψηλοτάκουνες γόβες, το πηγάδι, το κομμένο σκοινί λειτουργούν ως σύμβολα που αποκαλύπτουν τη μοναξιά, την κακοποίηση, την δυσκολία γέννησης της έμπνευσης, την αναζήτηση της σεξουαλικής ταυτότητας. Οι ενοχές, τα καταπιεσμένα συναισθήματα, αλλά και η απόρριψη των συμβάσεων και των ορθολογικών περιορισμών αποκρυπτογραφούνται μέσα από αλληγορικές ιστορίες. Ιδιαίτερη θέση στους συμβολισμούς της συλλογής κατέχουν οι καθρέφτες, λειτουργώντας ως πύλη ανάμεσα στον εξωτερικό και εσωτερικό κόσμο, το φαίνεσθαι και το είναι.
Δεύτερο χαρακτηριστικό της συλλογής είναι η διακειμενικότητα. Η Τριανταφυλλίδου συνομιλεί με γνωστούς ζωγράφους όπως ο Ανρί Ματίς εισχωρώντας στα μύχια του πίνακα «Η Χαρά της ζωής». Όπως ο ζωγράφος θέτει το συναίσθημα και το χρώμα πάνω από την πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας, η συγγραφέας ακολουθεί το ίδιο μοτίβο στο ομότιτλο διήγημα (σελ. 72). Η ηρωίδα στο «Αντίγραφο» (σελ. 68)ταυτίζεται με τη μορφή της Παρθένου στον προκλητικό πίνακα του Μαξ Έρνστ «Η Παναγία τιμωρεί το Θείο βρέφος μπροστά σε τρείς μάρτυρες». Ο πίνακας που αποτελεί μια σουρεαλιστική επίθεση στις καθιερωμένες θρησκευτικές αξίες και την αστική ηθική αξιοποιείται από τη συγγραφέα για να καυτηριάσει την κοινωνική πίεση προς τη γυναίκα που δεν τεκνοποιεί.
Ανάλογα στον «Νάνο» (σελ. 75) η αφήγηση αντλεί ερεθίσματα από τον πίνακα του Ντιέγκο Βελάσκεθ «Las Meninas» για να αναδείξει ζητήματα όπως η διαφορετικότητα, η κοινωνική καταπίεση και ο καθωσπρεπισμός με αποτέλεσμα την απώλεια της προσωπικής ευτυχίας και πληρότητας.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι και η διακειμενική συνομιλία με το κορυφαίο θεατρικό έργο «Ο θάνατος του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ, όπου η ηρωίδα στο διήγημα «Η μυστηριώδης γυναίκα»( σελ. 34) παρεμβαίνει ανατρεπτικά στην εξέλιξη της ιστορίας, διαμορφώνοντας ένα διαφορετικό τέλος.
«Η κούκλα της σελήνης» δεν χαρακτηρίζεται από την ευκολία της πρώτης ανάγνωσης. Προκαλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί, να νιώσει και να αναμετρηθεί με όσα αποφεύγει. Ανακαλύπτοντας το χάρισμα της Σοφίας Τριανταφυλλίδου να δημιουργεί μία έντονη ατμόσφαιρα προσδίδοντας στα κείμενα της μία προσωπική και συμβολική διάσταση, αναλογιζόμαστε τη ρήση του Γάλλου συγγραφέα και ηγετική μορφή του υπερρεαλισμού Αντρέ Μπρετόν: «από όλες εκείνες τις τέχνες στις οποίες οι σοφοί υπερέχουν, το μεγαλύτερο χάρισμα είναι να γράφεις καλά».
