Το ηλεκτρικό σώμα (απόσπασμα)

Την πρώτη φορά που κάνω την ένεση, τρυπώ τον εαυτό μου

στα πλάγια του στομαχιού, πάνω από ένα παλιό τραύμα

αόρατο πια. Τρέμω ελαφρά καθώς τσιμπώ το δέρμα

και περιμένω το σώμα μου να σταματήσει να πίνει

από τη λεπτή βελόνα. Οι πόρτες του σώματός μου ανοίγουν

διάπλατα. Ο αέρας ορμάει μέσα από τις αίθουσες

όλα τα φώτα αναβοσβήνουν

*

Θέλω να φτιάξω μουσική

με ό,τι έμεινε ανέπαφο,

η μνήμη να εξαφανιστεί

σαν ένα φάρμακο που απορροφήθηκε

στο αίμα. Θέλω να πελεκήσω μια σφυρίχτρα

από τα κόκαλά μου. Να ζυμώσω τον ουρανό.

Να μουντζουρώσω με το δάχτυλό μου

το βιολετί νυχτερινό μακιγιάζ του Θεού.

Γεια σου παλιέ πόνε. Πόσο

παράξενα μοιάζεις με το παλιό μου πρόσωπο.

Δεν θα περάσεις μέσα;

Matthew Siegel

μτφρ.: Κατερίνα Ηλιοπούλου

από το εκτενές αφιέρωμα για την ποίηση της αναπηρίας

στο περιοδικό [φρμκ], τχ. 7