Σταφύλι στο στόμα (απόσπασμα)
[…]
ΚΑΤΙΑ: Και βρήκες τον Θανάση!
ΕΥΓΕΝΙΑ: Αυτόν είχα, αυτόν βρήκα! Μες τις πολλές επιλογές που είχα, μέσα στη φοβερή κοινωνική ζωή που είχα, ναι, διάλεξα τον Θανάση. Κι έχεις δίκιο. Ήταν η τελευταία μου επιλογή. Για την ακρίβεια… Η μόνη μου επιλογή! Εδώ μέσα μόνο ο Θανάσης έμπαινε. Στην αρχή ήταν η μόνη μου επιλογή και γι’ αυτό πήγα μαζί του. Αλλά μετά…
ΚΑΤΙΑ: Χριστέ μου, θα ακούσουμε και εξομολόγηση για τον Θανάση τώρα!
ΕΥΓΕΝΙΑ: Ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι δεν τον φτάνεις! Γιατί αυτός έχει ψυχή! Με αγαπάει, με αγκαλιάζει, με φιλάει, με κάνει και αισθάνομαι σημαντική και όχι βάρος, όπως είμαι για σένα!
ΚΑΤΙΑ: Μην το ξαναπείς αυτό!
ΕΥΓΕΝΙΑ: Ο Θανάσης βλέπει εμένα! Εμένα μαμά! Δεν έχω δει ποτέ στο βλέμμα του τον παραμικρό οίκτο! Ούτε τόσο! Βαρέθηκα να με κοιτούν και να με λυπούνται. Το κακόμοιρο… Το άμοιρο… Το δύστυχο… Ενώ ο Θανάσης βλέπει εμένα! Την Ευγενία! Αυτό που είμαι εγώ και όχι την αναπηρία μου. Για την ακρίβεια, όχι μόνο την ανπηρία μου. Είμαι ανάπηρη μαμά, το εμπεδώσαμε. Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Και σε όλους σας, βλέπω μόνο αυτό. Όλων τα μάτια βλέπουν μόνο αυτό! Δεν είναι μόνο αυτό γαμώτο… (Κλαίει.) Δεν είμαι μόνο μία ανάπηρη!
ΚΑΤΙΑ: Ευγενία, μην ταράζεσαι… Δεν κάνει…
ΕΥΓΕΝΙΑ: Έχει φαΐ η Ευγενία, όλα καλά! Να φάει, να πάει στην τουαλέτα της και τέλος. Τι άλλο θέλει η αχάριστη; Γιατί; Έχει και άλλες ανάγκες; (Συνεχίζει να κλαίει.)
ΚΑΤΙΑ: Σταμάτα τώρα, μην κάνεις έτσι…
ΕΥΓΕΝΙΑ: Έχω και άλλες ανάγκες, μαμά! Είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, όπως όλοι σας. Που, απλώς, είχα την ατυχία να γεννηθώ έτσι, μισή, αδύναμη, σακατεμένη…
ΚΑΤΙΑ: Δεν είσαι σακατεμένη…
ΕΥΓΕΝΙΑ: Σακάτισσα! Αλλά σακάτισσα γεννήθηκα στο σώμα μαμά, όχι στην ψυχή. Για το σακάτεμα το σωματικό, δε φταίει κανείς. Έτσι το ήθελε η τύχη. Πώς να τα βάλεις με την τύχη; Αλλά για το άλλο το σακάτεμα, το ψυχικό, φταίτε όλοι εσείς μαμά!
ΚΑΤΙΑ: Ποιοι εμείς; Τι λες τώρα;
ΕΥΓΕΝΙΑ: Όλοι εσείς οι… κανονικοί! Εσείς σακατέψατε την ψυχή μου. Ο τρόπος που μας κοιτάτε, που μας συμπεριφερόσαστε… Αυτός ο οίκτος…
ΚΑΤΙΑ: Δεν είναι οίκτος… Είναι συμπόνια!
ΕΥΓΕΝΙΑ: Δεν τη θέλω τη συμπόνια σας!
