[άτιτλο]

Κατάντικρυ

πάνω στον τοίχο τον ωχρό

τον στέρφο

σε πρόχειρο ευτελές χαρτί

επιγραφή

βαρύνουσας αξίας απλωνόταν:

“Σχέδιο διαφυγής”

κι ένα καρφί

μονάχο και βουβό

μου έγνεψε θαρρώ,

να εμπιστευτώ

και πάνω του

τόπο να βρω να στηριχτεί

μια τόση δα – ελπίδα ισχνή  –

τον μύχιο του θανάτου τρόμο

να πλανέψει

– Έι, εσύ καβούκι αδειανό,

μου φώναξε,

άγια φιγούρα στο χαρτί

τούτη η φράση

ζωής μερίδιο να κλέψεις

σου επιτάσσει.

 Έρμα στον έβδομο όροφο

ατίμητο,

η προτροπή –  σπόρος σε γη καμμένη –

εκεί που μάχες δίνονται

με τον αιώνιο θεριστή

σαν ανατέλλουν ξαφνικά

– ακάλεστες  –

οι ανέλπιστες με νύχτας φορεσιά

της αναπότρεπτης της μοίρας του ανθρώπου

οι μέρες…

– Δεν θα νικήσεις “γέρο φερετζελή”,

του πέταξα κατάμουτρα…

κι ύστερα βάλθηκα

σε κείνο  το βουβό  καρφί

φωνή που περισσεύει

το αύριο να δώσω.

Πάνω του κρέμασα

με δάκρυα  πικρά

εικόνα γόνιμης πνοής

– πολύχρωμα ασφοδύλια –

να ξεμυτούν απ’ την τεφρή

την παγωμένη γη

και τολμηρά  ν’ αδράχνουν

το μάνταλο από την πόρτα της ζωής

στέφοντας την ελπίδα.

 

Εύη Λιοβάρου

18.3.2025, Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο