Το ποίημα της Δευτέρας: [Τώρα ο τοίχος με το μεγάλο μέτωπο] του Ευθύμιου Λέντζα
[άτιτλο] Τώρα ο τοίχος με το μεγάλο μέτωπο σοβάδες τα νιάτα και πέφτουν. Η νύχτα που φτάνει στα παράθυρα. Σχεδόν βραδιάζει, σχεδόν ακούω τη φωνή μου και τη σιωπή που έρχεται απ’ τα δέντρα. Ευθύμιος Λέντζας από τη συλλογή του Το μερίδιο εκδόσεις Θράκα, 2022
Το ποίημα της Δευτέρας: [Τ’ αχλάδια κρέμονται στον πηλιορείτικο δρόμο] της Μάνιας Μεζίτη
[άτιτλο] Τ’ αχλάδια κρέμοναι στον πηλιορείτικο δρόμο. Κόβεις κανά δυο και συνεχίζεις για τα μοναστήρια. Οι καλόγριες είναι το μόνο είδος ανθρώπου που εξακολουθεί να φοράει γυαλιά φότο γκρέι, ίσως και το μόνο που φτιάχνει καλό ελληνικό καφέ με λίγα δάκρυα μέσα. Έχουν από μια ιστορία να αφηγηθούν, πώς δηλαδή ακολούθησαν έναν παραπόταμο έρωτα, κάποιον […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Κάποτε” του Ιωάννη Σ. Παπουτσάκη
Κάποτε… Κάποτε, όταν οι άνθρωποι κουραστούν να μισούν και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο όταν σταματήσουν να ξεπουλάνε και να σταυρώνουν το Χριστό θα πλημμυρίσει η γη από τ’ άρωμα της καρδιάς κι από μια βροχή ευαισθησίας. Κάθε βροχοσταγόνα θα είναι κι ένας ύμνος στην αγάπη. Και τότε δεν θα χρειαστεί κανείς ν’ ανακαλύψει […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μύριαμ” (απόσπασμα) της Βίκυς Κατσαρού
Μύριαμ (απόσπασμα) … Οι προσπάθειες να ξετρυπώσουν τη λύκαινα μεγάλωσαν. Οι άντρες δυσφορούσαν που δεν μπορούσαν να τη βρουν, που το κρέας που είχαν μαζί τους δεν λειτουργούσε ως δόλωμα. Την έψαχναν κάθε πρωί, έως να πέσει ο ήλιος, κι όταν η νύχτα βάθαινε τότε έβγαινα εγώ να τη βρω να την ταΐσω. Ήταν ένα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη” της Κούλας Αδαλόγλου
Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη Η μοναξιά είναι ένα νησί με μαύρα πόδια που πατούν σε σαθρό βυθό. Κάθε χρόνο τα πόδια τρίβονται και το νησί χάνει ορισμένους πόντους. Δεν είναι γνωστό πότε θα βυθιστεί. Η απομόνωση είναι ένα δέντρο μόνο μακριά από τα άλλα που κάνουν παρέα πετούν λουλούδια και φύλλα μεταξύ τους γελούν […]
Το ποίημα της πρώτης Δευτέρας της νέας χρονιάς: “New Year’s Resolution”
New Year’s Resolution Ας παλέψουμε για έναν κόσμο που ανάγκη δεν θα έχει αργίες και γιορτές, αντίστροφες μετρήσεις Να μετράμε αντίστροφα για όλα αυτά που μετράνε για όλα αυτά που πονάνε Αλίκη Καμπέρη από τη συλλογή της Το υλικό δεν ευθύνεται μα της πτώσης το ύψος εκδόσεις Θράκα, 2024
Το ποίημα της Δευτέρας: “Με άφησες χωρίς Θεό, πατέρα” του Αντώνη Τσόκου
Με άφησες χωρίς Θεό, πατέρα Απόψε ο Θεός σου μοιάζει, πατέρα βαδίζει αόρατος στο ξύλινο πάτωμα. Είναι τόσο όμοια η απουσία σας κι όμως υπήρξατε διαφορετικοί εκείνος άφησε τα πάντα στην τύχη εσύ προετοίμασες σχολαστικά ακόμα και τον θάνατό σου. Πήρες μαζί σου ό,τι θεώρησα παντοτινό. Με άφησες χωρίς Θεό, πατέρα. Ήσουν η μοναδική μου […]
Το ποίημα της Δευτέρας πριν από τα Χριστούγεννα είναι της Δήμητρας Αγγέλου
[άτιτλο] ακούω τα παραπατήματα από τα σκοτεινά τακούνια μιας θάλασσας μακρινής – με φύκια ζωσμένα να σέρνονται προς το μέρος μου καθώς αυτή σαν γυναίκα καρφωμένη πάνω σε χαυλιόδοντες κατεβαίνει αδέξια του ονείρου μου τη σκάλα ακούω τους λεκέδες από το σπέρμα σου στον ουράνιο θόλο να βιάζονται να μετουσιωθούν σε αστέρια σύννεφα που ίσως […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Παράλληλη πτήση” της Αριάδνης Καλοκύρη
Παράλληλη πτήση Αγγίζω την αστραπή διακρίνω μπροστά μου το πορτοκαλί όριο του ήλιου. Η επιστροφή μου στην επίγεια τρυφερή μας μάχη πλησιάζει. Το φτερό κρύβει την πηγή του φωτεινού ορίζοντα πρέπει να σκύβω ή όταν κουραστώ να αφεθώ στη φαντασία. Μου ζητάς να μεταφέρω μήνυμα πολέμου. Όσο πιο έντονο το δικό μας φως τόσο πιο […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “έσω αλληλογραφία πριν την αυγή” της Χριστίνας Γεωργιάδου
έσω αλληλογραφία πριν την αυγή Λοβοί κομμένοι Δεν έχω μπούσουλα κι έτσι αγριεύομαι μες στα σκοτάδια Δεν έχω μπούσουλα Πώς ν’ αμυνθώ; Σφίγγω τα φαιά μου κύτταρα μη σκορπίζουν Η θάλασσα χώνεται στις φλέβες μου — Ο εαυτός μου ξυπνάει τις νύχτες Μ’ αποκοιμίζει Κλαίει τα μάτια μου – τα βρίσκω το πρωί πρησμένα Μου […]