Άθλος ίσως…

στη Χριστίνα Λιναρδάκη

Κάποτε μετρούσε βουνά,
φαράγγια και κορφές.
Ο Όλυμπος τη γνώριζε,
η Σαμαριά σειόταν
από τα βήματά της.

Τώρα,
το μονοπάτι ενός χιλιομέτρου
στέκει αντικρύ της
σαν ολόκληρη οροσειρά.

Κάθε πέτρα
μια δοκιμασία.
Κάθε σκαλοπάτι
ένας μικρός Γολγοθάς.
Κάθε ανάσα
μια απόφαση
να μη λυγίσει.

Μια πομπή περνάει δίπλα της
και χάνεται στον ορίζοντα.

Τα πόδια της
δεν υπακούν πάντα.
Το σώμα της
της ψιθυρίζει:

«Ως εδώ».

Μα ένα χέρι απλώνεται.
Γαντζώνεται
και ακούει:

«Πάμε λίγο ακόμη».

Και έφτασε.

Όχι γιατί
ήταν εύκολο,

μα γιατί αρνήθηκε
να αφήσει ό,τι το σώμα της κουβαλά
να ορίσει τα όριά της.

Για κάποιους
ήταν ένας όμορφος περίπατος.

Για εκείνη
ήταν μια κατάκτηση,
μια κορυφή,
ένας καταρράκτης
που καθρέφτιζε
όχι την αδυναμία της,
αλλά το πείσμα της.

Γιατί η γενναιότητα
δεν μετριέται
σε χιλιόμετρα,
ούτε σε κορυφές.

Μετριέται
στις φορές
που το σώμα φωνάζει:

«Δεν μπορώ».

Κι η ψυχή
απαντά σιγανά:

«Ένα βήμα
ακόμη…»

Και κάπως έτσι,
το αυτονόητο γίνεται άθλος.

Κι ο άθλος,
μια σιωπηλή υπενθύμιση
πως, όσο υπάρχει ελπίδα,
υπάρχει δρόμος…