Ταρίχευση κραυγής

Τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Η Ιστορία ταριχεύει τις κραυγές.

…………..

“Γυναίκα! Θα σε σκοτώσω. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς

O Χορός, γύρω μου, πενθεί. Με καταριέται, όταν κρατώ το νεκρό κορμί σου στα χέρια μου.

Ο Χορός, που αν σε άφηνα να ζήσεις, θα με κατασπάραζε ανήλεα με τα ματωμένα του δόντια.

Είμαι ένας αφυδατωμένος κορμός με τεράστια εξουσία.

Αν σε σκοτώσω, δεν ξέρω πώς να ζήσω.

Αν σε αφήσω να ζήσεις, θα πρέπει να πεθάνω εγώ, μέσα στην ντροπή.

Σου δανείζω έναν έναν τους μανδύες μου, για να σε προστατέψω από την οργή μου.

Υποκριτικά.

Του Πατέρα, του Αδελφού, του Εραστή, του Συζύγου.

Δεν σε προστατεύω, σε εξαερώνω.

Τον ανδρικό, τον τελευταίο μανδύα, αν είχα τα κότσια, θα στον χάριζα.

Αλλά δεν στον δίνω. Είναι το δέρμα μου. Είναι ο τόπος μου

Κατοικώ μόνος εκεί.

Εγώ και το σκήπτρο μου, το πολεμικό .

-Εις τους αιώνας των αιώνων-

Μπαίνεις στον Ναό

Τρέχεις να κρυφτείς στο Ιερό

Μεγάλη Ύβρις

Παρανομείς.

Κορίτσι! Οφείλω να σε σκοτώσω.

Να σε μυήσω στη κατώτερη φύση σου.

Σε όλα τα επίπεδα, σωματικά, νοητικά ,συμβολικά. 

Μη φοβάσαι. Είμαι καλός για σένα. Μη φεύγεις

‘τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου· αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη’ (*)

Δικαίωμα μου να κάνω, λοιπόν, ό,τι θέλω στο κορμί σου.

 Έχω την αιώνια άδεια’’

……..

Τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Η Ιστορία  ταριχεύει τις κραυγές.

(*) Γένεσις, κεφάλαιο 2.