Χρεία ονόματος
Στην άκρη του ορίζοντα
εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή
όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ:
εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης
ένα ίσως τέλος
μια ίσως αρχή
κι ο θάνατος όσο ακουμπάει
στο βλέμμα των ανθρώπων
Έτσι όλο αίφνης γίνεται απτό
στην άκρη των δαχτύλων
να πιάσεις τη ζωή και να τη στρέψεις
όλη στο ανάποδό της
να βγει το ξύγκι κι ο ιδρώς
να στάξει ο μέσα κόσμος
να ανοιχτεί λαγούμι μυστικό
να βγεις στην άλλη όχθη
Δεν στέργει ο νους να ακολουθεί
μα όλο γεννά πείσμα στο πείσμα
σέρνεται φίδι αμφίβολο:
κι αν όλα αυτά γεννήματα του νου;
κι αν όλη η αλήθεια ψέμα;
Παρασκευές μικρές
μονάχα αυτές να σώζονται
θάνατο και ζωή κανοναρχώντας
Λέξεις από μόνες τους αρθρώνονται
ανακυκλώνοντας τον μέσα τόπο
αδράχτι ανελέητο κεντάει τη ζωή
το ένα μονοπάτι δείχνοντας
κήποι ορφανοί του Αδώνιδος
στο μάταιο ταξίδι εκτεθειμένοι
δοξάζουν κάλλος και ομορφιά
γλυκύτητα εαρινή
Κι ύστερα γέρνουνε καρτερικά
σε άγραφο νόμο υπάκουα
θύματα της ζωής ελέη του θανάτου
στο όνομα θεών παντοτινών
Μα ο άνθρωπος
πού να βρεθεί και πού να γείρει
παρηγοριά ό,τι επινοεί
πες ποίημα πες θεός ελπίδα πες
Έτσι νιώθει επιτέλους φάρμακο στη φθορά
που καταπίνει τη ζωή
σπέρνει ονόματα
σφραγίδες βάζει
τάχα τον κόσμο να ορίσει
μα άβατο μόνο ένα για τα ονόματα
χώρος περίκλειστος
αόρατος σ’ ανθρώπου μάτι
Εκεί ανάγκη από όλο το αλφάβητο
το αρχικό μονάχα και το τελικό
να βάζουνε τα όρια του κόσμου
Δεν έχει χρεία ονόματος το Α και το Ω
