Εγώ ως αύριο
Το αύριο δεν αρχίζει αύριο. Αρχίζει από το «προχθές». Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, από τον τρόπο με τον οποίο οι γονείς και το οικογενειακό μας περιβάλλον προβάλλουν πάνω στο νεογέννητο βλέμμα μας τις δικές τους προσδοκίες, τα όνειρα και τις ανησυχίες τους.
Μεγαλώνουμε μέσα σε μια κοινωνία και σε μια πολιτική πραγματικότητα που συχνά θυμίζει κινούμενη άμμο. Προσπαθούμε διαρκώς να κρατήσουμε την ισορροπία μας, να σταθούμε όρθιοι χωρίς να βυθιστούμε. Στην αδιάκοπη αυτή προσπάθεια, ο Χρόνος και η Κούραση μοιάζουν να έρχονται σε σύγκρουση. Μια εσωτερική διαφωνία που, μέρα με τη μέρα, γεμίζει το σώμα και το μυαλό με θόρυβο.
Και όταν το μυαλό ασφυκτιά από συνωστισμένες σκέψεις, πού να βρεθεί χώρος για το καινούργιο; Πώς μπορούν οι σπόροι των ιδεών να βρουν γόνιμο έδαφος για να ανθίσουν, όταν τα μάτια βλέπουν μόνο τη βιασύνη και την ακατάπαυστη κίνηση της καθημερινότητας;
Ίσως αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας οδηγός οδήγησης για το πνεύμα.
Όπως υπάρχουν κανόνες στους δρόμους, στα αεροδρόμια και στα λιμάνια, έτσι χρειάζεται να εγκαταστήσουμε και μέσα μας μια εσωτερική σήμανση.
Φανάρια σκέψης: Να γνωρίζουμε πότε πρέπει να σταματάμε. Να πατάμε φρένο στο κόκκινο, πριν οι ιδέες συγκρουστούν μεταξύ τους.
Λωρίδες προτεραιότητας: Να ξεχωρίζουμε τι είναι απλώς επείγον και τι είναι ουσιαστικά σημαντικό για την ψυχή μας.
Πύργος ελέγχου: Να καλλιεργούμε μια εσωτερική γαλήνη που θα καθοδηγεί τις σκέψεις να προσγειώνονται ομαλά, χωρίς θόρυβο και χωρίς συντρίμμια.
Μόνο όταν μάθουμε να ρυθμίζουμε την εσωτερική μας κυκλοφορία, να σταματάμε όταν χρειάζεται και να αφήνουμε χώρο στη σιωπή, θα μπορέσουμε να κάνουμε τη συνέχεια του αύριο πιο φωτεινή και πιο ανθρώπινη.
Γιατί το αύριο δεν είναι απλώς ο χρόνος που έρχεται.
Είναι ο χώρος που δημιουργούμε μέσα μας για να αναπνεύσουμε.
Η Afize Seferi-Gjikondi γεννήθηκε στην Αλβανία. Οι ιστορικές ανακατατάξεις του 1991 την ανάγκασαν να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της, διακόπτοντας τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Οικονομικών Επιστημών των Τιράνων. Τα τελευταία χρόνια ζει και δημιουργεί στην Καλαμάτα. Η καλλιτεχνική της φύση εκφράζεται μέσα από τη συγγραφή και τη ζωγραφική, δύο πεδία που αποτελούν τον πυρήνα της δημιουργικής της αναζήτησης. Στο λογοτεχνικό της έργο περιλαμβάνονται οι ποιητικές συλλογές: «Ο ουρανός δεν είναι απαγορευμένος» (Εκδόσεις Οσελότος, 2016), «Μελωδία» (Εκδόσεις Οσελότος, 2016).
