Αστυάναξ
Ο ανοϊκός ασθενής του θαλάμου μας
κάθε φορά που περνώ από μπροστά του
με φωνάζει μαμά.
Μου ουρλιάζει μαμά, μαμά
όσο η ευαίσθητη νεαρή γιατρός
προσπαθεί να του περάσει λεβάιν απ’ τη μύτη
ικετεύοντας τη συγνώμη του.
Δεν θα σε πονέσω, παππούλη, υπόσχεται.
Της τραβάει τα χέρια
με φωνάζει μαμά
μαμά
τα μάτια του τρέχουν
του τρέχουν απ’ τη μύτη άγνωστα σωματικά υγρά
μαμά, ουρλιάζει και δαγκώνει
μαμά
μαμά
μαμά.
Σε όποιον θάλαμο κι αν του κρυφτώ
μαμά μου ουρλιάζει.
Σείεται η μαγική Β΄ παθολογική
όπου συχνάζουν άστοργες άτεκνες μανάδες
και βρέφη άνω των ογδόντα
σείεται καθώς υπαγορεύει κλαίγοντας
η εκπαιδευόμενη γιατρός
στη νοσηλεύτρια: Γράψετε: Δεν ετέθη.
