ΕΡΑΣΤΗΣ

Ήρεμο φως μπαίνει ορμητικό από το παράθυρο, απαλές

αιχμές του κόσμου, θολωμένες από την υγρασία, η φωλιά

ενός σκίουρου ψηλά πάνω στον σφένδαμο. Θέλω να διαμαρτυρηθώ

σε όποιον είναι υπεύθυνος. Όλο τον χρόνο

έλεγα, Ξέρεις τι είναι αστείο; Και μετά,

Τίποτα, τίποτα δεν είναι αστείο. Κι αυτό με κάνει να γελάω

με έναν τρόπο του τύπου η-λήθη-καταφθάνει. Ένας φίλος

γράφει τη λέξη εραστής σε ένα σημείωμα και ξάφνου

ξεσηκώνομαι με την επιστροφή της λέξης εραστής. Επέστρεφε,

εραστή, επέστρεφε στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς. Θα μπορούσα

να ουρλιάξω στην ιδέα μιας ευτυχισμένης απελευθέρωσης, ω εραστή,

τι λέξη, τι κόσμος, αυτή η γκρίζα αναμονή. Μέσα μου,

η ανάγκη να κουρνιάσω βαθιά μες στην ασφάλεια του ουρανού.

Έχω συνηθίσει υπερβολικά τη νοσταλγία πια, μια γλυκιά διαφυγή

της ηλικίας. Αιώνες ηδονής μπροστά μας και πίσω

μας, ακόμη και τώρα, μια απαλότητα σαν το φορεμένο ύφασμα ενός νυχτικού,

και αυτό που δεν λέω είναι: Εμπιστεύομαι τον κόσμο που επιστρέφει.

Επιστρέφει σαν λέξη, ξεχασμένη από καιρό και στιγματισμένη

για τη χυδαία της τρυφερότητα, ένα αστείο που ειπώθηκε μέσα σε μια

ηλιαχτίδα, o κόσμος που έρχεται, έτοιμος να ρημαχτεί, έτοιμος για όλα.

Ada Limón

Από τη συλλογή της The hurting kind

Milkweed Editions, 2022

Μετάφραση: Χριστίνα Λιναρδάκη

 

Και το πρωτότυπο:

 

LOVER

Easy light storms in through the window, soft

edges of the world, smudged by mist, a squirrel’s

nest rigged high in the maple. I’ve got a bone

to pick with whoever is in charge. All year,

I’ ve said, You know what’s funny? and then,

Nothing, nothing is funny. Which makes me laugh

In an oblivion-is-coming sort of way. A friend

writes the word lover in a note and I am strangely

excited for the word lover to come back. Come back,

lover, come back to the five-and-dime. I could

squeal with the idea of blissful release, oh lover,

what a word, what a world, this gray waiting. In me,

a need to nestle deep into the safekeeping of the sky.

I am too used to nostalgia now, a sweet escape

of age. Centuries of pleasure before us and after

us, still right now, a softness like the worn fabric of a nightshirt,

and what I do not say is: I trust the world to come back.

Return like a word, long forgotten and maligned

for all its gross tenderness, a joke told in a sunbeam,

the world walking in, ready to be ravaged, open for business.