Η σπηλιά του λύκου

Η σιωπή κατοικεί στην σπηλιά του λύκου, εκείνος την ταΐζει σάρκες φεγγαριού, της κουβαλά βρόχινο νερό και της αφηγείται ιστορίες νεκρών ποιημάτων. Κάθε πανσέληνο, την τραβάει έξω από την σπηλιά για να σπείρει φόβο, το νωπό χώμα απορροφά γρήγορα τον σπόρο και ο χρόνος διαλαλεί πως στα μάτια του ανθρώπου ανθίζουν παπαρούνες. Σημάδι ανεξίτηλης θλίψης. Η σιωπή κάποιες νύχτες ψηλαφίζει την σπηλιά, ανακαλύπτει πληγές, εικάζει πως εκεί βρίσκεται η ηχώ της, ρίχνει δίχτυ για να την σώσει, το αποτέλεσμα ισούται με το τετράγωνο του φαύλου κύκλου. Όταν η σιωπή αισθάνεται την μυρωδιά του λύκου, αποτραβιέται σε μια γωνιά, κλείνει τα μάτια και ουρλιάζει. Σήμερα κάτω στην πόλη, μακριά από τα βουνά, οι άνθρωποι χορεύουν και γλεντάνε, ετοιμάζονται να προϋπαντήσουν κάποιον άγιο. Ο λύκος φτάνει έξω από την σπηλιά, μπήγει τα νύχια στην καρδιά και η μοίρα του γίνεται θρύψαλα. Ξαφνικά, η σιωπή ελευθερώνεται από τα χνάρια της και γίνεται πάλι παιδί-κραυγή.