Οι Μωβ Μέδουσες, τεύχος 2

Δυστυχώς μας διέφυγε το πρώτο τεύχος, αυτό το δεύτερο όμως των Μωβ μεδουσών είναι μια πολυφωνική, ποιητική και εικαστική κατάθεση του τι σημαίνει να είσαι γυναίκα και να ζεις σε έναν ετεροκαθοριζόμενο κόσμο χωρίς δεδομένη την άρθρωση φωνής. Το τεύχος είναι αυτό ακριβώς: μια προσπάθεια άρθρωσης της γυναικείας – και όχι μόνο – φωνής, της φωνής εκείνων που πληγώνονται από τα κοινωνικά καλούπια και που έχουν διάθεση να φωνάξουν για να δείξουν τα τραύματα και τα τσιρότα τους στα ελληνικά, στα αγγλικά, από μετάφραση αλλά και μέσα από τις εξαιρετικές εικόνες και φωτογραφίες που το κοσμούν.

Από τις ποιήτριες που φιλοξενούνται, ενδεικτικά αναφέρω τη Σοφία Ιωάννου κλείνει που το ποίημά της «Χ και Ο» (φιλί και αγκαλιά) με τον στίχο «Βαρέθηκα να είμαι κοπέλα. Κορίτσι». Τη Στέλλα Βοσκαρίδου που στο άτιτλο ποίημά της «στίβει στο στόμα» του ποιητικού της υποκειμένου την αλήθεια, αφού του έχει μάθει καλά «τι θα πει τρυφεροποιητές κρεάτων». Τη Νίκη Χαλκιαδάκη που στο «Εις σάρκαν μίαν» παρακολουθεί το έτερον ήμισυ του δικού της ποιητικού υποκειμένου να αγανακτεί και να τους μιλάει άσχημα επειδή πιστεύει ότι ζητάει περισσότερα «από όσα αξίζει το είδος [τ]ου». Στο «Υπεραστικό πεντικιούρ» της, την Εύη Λαμπροπούλου που κλείνει το ποίημά της με τον στίχο «Με λυπάμαι και γω». Το συγκλονιστικό ποίημα «Τα μπούτια μου» της Desireé Dellagiacomo που αναλύει την ικανότητα ενός χυμώδους σώματος «να είναι γυναίκα» και που δηλώνει απερίφραστα πως «αυτό το βαρύ σώμα είναι ελαφρύ. Είναι φωτεινό, είναι δικό μας». Την Ευσταθία Π. που στις «Ομορφιές» της μιλά για μια γυναίκα που «είναι πολύ όμορφη/ είναι πολύ μόνη και κλαίει».

Όλες οι συμβολές στο περιοδικό διαπνέονται από υφολογική και στιλιστική φρεσκάδα, μια φρεσκάδα που φέρνει έκπληξη και ταράζει. Έτσι (πρέπει να) γράφεται η ποίηση σήμερα!

Τεφλόν, τεύχος 30

Στο Τεφλόν τώρα, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε σύγχρονη ποίηση από την Αργεντινή: 14 νέες ποιητικές φωνές ή μάλλον πύρινες κραυγές που προβάλλουν αντιστάσεις συχνά εκφραζόμενες μέσω της γλώσσας της στοργής. Βλέπουμε την αμερικανοϊνδιάνα Layli Long Soldier που κινείται ανάμεσα σε δύο γλώσσες, η κοινή ιστορία των οποίων είναι αφήγημα βίας, αφανισμού και απώλειας. Τη Λίντα Γιουσούποβα που ξεκίνησε το λογοτεχνικό κίνημα της ρωσόφωνης φεμινιστικής ποίησης και συνθέτει ένα βίαιο και παράλογο, αντιλυρικό ποιητικό κολάζ, κατά βάση από δικαστικές υποθέσεις γυναικοκτονιών και βιασμών, αλλά και ανδροκτονιών σε άμυνα. Απαντάμε τέσσερις σύγχρονες Γαλλίδες ποιήτριες γράφουν μανιφέστα για την «μπάσταρδη γλώσσα», καθώς «η ποίηση είναι υπόθεση όλων μας». Στα έργα τους χρονογραφούν τη θηλυκότητα, μας καλούν «να συλλογιστούμε την ερείπωση», αφηγούνται τον «ξε-βαμμένο πίνακα, τα δέντρα καλυμμένα με χαρακιές, την ακολουθία των γραμμών […] ώσπου ν’ ανέβει το λευκό κενό στα μάτια σου».

Συναντάμε τον Guy Bennett που με καυστικό, συχνά αυτοσαρκαστικό, χιούμορ μετατοπίζει το κέντρο βάρους προς τα περιθώρια του ποιητικού κειμένου, την ίδια ώρα που αποσυναρμολογεί τους μηχανισμούς της γλώσσας. Γνωρίζουμε μία από τις πιο δραστήριες φιγούρες του βερολινέζικου αντεργκράουντ, τον Κάι Πολ, που στοχάζεται για την οικολογική καταστροφή, περιπαίζει τους Γερμανούς που «πιστεύουν στα κρυφά/ ότι κέρδισαν τον πόλεμο», γράφει «Οιδιπουσιράιοτ» μονολόγους, μας καλεί «να βγούμε από τη γλωσσική καταχνιά,/ όπου τα λόγια καταστρέφουν την πραγματικότητα».

Άλλο ένα τεύχος-γροθιά στο στομάχι, που επίσης αντανακλά την ποίηση όπως γράφεται τώρα.