Τρίστιχα της Πλάκας

Αίμα πρέπει να φτύσεις

για να γραφτεί το ποίημα.

Δεν είσαι δα και φλώρος!

Μέρα μουντή και ανιαρή…

Λες κάτι εξαίσιο να συμβεί;

Πέσε καλύτερα για ύπνο!

Ο δρόμος αδιέξοδος.

Προσπάθησε ξανά…

Υπάρχει μονοπάτι!

Εσύ που τους νεκρούς ξυπνάς

και ιερείς ταράζεις…

Δεν είσαι πια παρθένα!

Γλεντζές ήσουνα κάποτε

μα τώρα αναστενάζεις.

Ξοδεύτηκαν τα νιάτα!

Όσο κι αν προσεύχεσαι

ποτέ δεν θα αγιάσεις.

Καλύτερα αμαρτωλός!

Όποιος χάνει στα χαρτιά

κερδίζει στην αγάπη.

Κάποιοι χάνουν και στα δυο!

Κρατάω αποστάσεις

γιατί σε αγαπώ.

Είσαι ατύχημα μοιραίο!

Τα νιάτα μου τα πέρασα

με πρόστυχες πουτάνες.

Ποτέ δεν το μετάνιωσα (ας ήταν και φακλάνες)!

Δεν θέλουμε άλλους ρήτορες.

Χορτάσαμε φανφάρες…

Η σιωπή είναι (πράγματι) χρυσός!

Κωνσταντίνος Μαρκογιάννης