Γυναικοκτονίες 

από την επίγνωση ως την απόγνωση 

δυο φωνήεντα δρόμος   

Τους αγαπήσαμε τους άντρες

ξύσαμε με το νύχι μας την αλισάχνη της ψυχής τους

όσο και να μάτωναν οι παλάμες μας

κρατήσαμε γερά το νήμα τους μη και

χαθούν σαν χαρταετοί στους ίσκιους

τους κανακέψαμε

τους θαυμάσαμε

τους ακολουθήσαμε τυφλά

τους δοξάσαμε

γεωργούς τους πήραμε μέσα μας

τους λατρέψαμε

αργότερα τους παρηγορήσαμε

δείξαμε κατανόηση

στις απίθανες ιδιοτροπίες τους -τι ανοχή-

στον τρόμο τους

μπροστά στην απώλεια του ελέγχου (sic!)

σα να λέμε τους αντέξαμε

αλλά (εκ του αποτελέσματος)

μάλλον δεν τους γνωρίσαμε σε βάθος·

όταν ωμά βλέπεις παγιώθηκε

ο νέος κύκλος της  εποχής των φόνων

δεν τους ακούσαμε

να κραυγάζουν στο πλευρό μας

τους είδαμε αμήχανους

ισαποστάκηδες

ναιμεναλλάδες

να σκέφτονται σαν κάπου να έφταιξε κι αυτή

κι αυτή κι αυτή κι η άλλη

κάτι να ζυγίζουν να ξαναμετρούν

πού προσθέτουν οι ίδιοι

γκαζές ζωή μεριά

πού του θανάτου

κι εμείς

τους μεγαλώνουμε -τι ενοχή-

πλάι στα κορίτσια μας

σε σικέ γήπεδο

τα χρόνια αυτά τα ατέλειωτα

τα ζοφερά

του πατριαρχάτου