Ο Μοσάμπ Αμπού Τόχα (Mosab Abu Toha) είναι σπουδαίος σύγχρονος Παλαιστίνιος ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος και βιβλιοθηκονόμος. Η πρώτη, πολυβραβευμένη, συλλογή του Πράγματα που ίσως βρείτε κρυμμένα στο αφτί μου (Things You May Find Hidden in My Ear; Poems from Gaza, εκδ. City Lights 2022) κυκλοφόρησε στις αρχές του 2025 από τις εκδόσεις της Κοινωνίας των (δε)κάτων, μεταφρασμένη στα ελληνικά από τον Χρίστο Αγγελακόπουλο.

Σήμερα παραθέτουμε ποιήματα από την πιο πρόσφατη συλλογή του Forest of Noise (Νέα Υόρκη: Alfred A. Knofp, 2024), σε μετάφραση της Χριστίνας Λιναρδάκη:

Τι πρέπει να κάνει ένας κάτοικος της Γάζας στη διάρκεια μιας ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής

Να σβήσει τα φώτα σε όλα τα δωμάτια / να καθίσει στον εσωτερικό διάδρομο του σπιτιού / μακριά από παράθυρα / μακριά από τη σόμπα / να πάψει να σκέφτεται ότι ήθελε να φτιάξει μαύρο τσάι / να έχει ένα μπουκάλι νερό κοντά του / να είναι αρκετά μεγάλο για να τον καθησυχάσει / ο φόβος των παιδιών / να πάρει μια σάκα του νηπιαγωγείου και τα πράγματα / μικροσκοπικά παιχνίδια και ό,τι λεφτά έχει / και τις ταυτότητες / και φωτογραφίες των νεκρών παπούδων, θειάδων ή θείων / και την πρόσκληση του γάμου των παπούδων που διασώθηκε επί χρόνια / κι αν είσαι αγρότης, μερικούς σπόρους φράουλας / στη μία τσέπη / και λίγο χώμα / από τη γλάστρα στο μπαλκόνι στην άλλη / και να κρατηθείς / από όποιο νούμερο ήταν / πάνω στην τούρτα / των τελευταίων γενεθλίων.

Τι κάνει μια μάνα από τη Γάζα στη διάρκεια μιας νυχτερινής ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής

Μαζεύει όλα τα παιδιά της γύρω

από το κρεβάτι της, όπως κάποιος μαζεύει και πακετάρει

βιβλία και ρόυχα προτού φύγει από το ξενοδοχείο.

Μετράει τα αυτιά, τα στόατα, τις μύτες των παιδιών της και μετά

τα κοιτάζει στα μάτια. Και, το ορκίζομαι, χαμογελάει.

Τραγουδάει ένα νανούρισμα για να θάψει στο έδαφος τον ήχο από τις βόμβες

για να κάνει το βούισμα απ’ τα ντρόουν να χαθεί πίσω από τα σύννεφα.

Αγκαλιάζει κάθε παιδί, είναι ακόμη εδώ,

και κάθε βόμβα και,

αν ξέρει ότι μια βόμβα θα κάνει τον ουρανό και το δωμάτιο να αστράψουν,

καλύπτει τα μάτια των παιδιών της και

ρωτάει δυνατά,

Τι βλέπεις όταν τα μάτια σου είναι κλειστά;

ελπίζοντας πως η τρεμάμενη φωνή της θα κρύψει

τον εκκωφαντικό θόρυβο της βόμβας.

Αυτός είμαι εγώ!

Πόλη που οι δρόμοι της δραπέτευσαν,

σπίτι χωρίς παράθυρα,

ασύννεφη βροχή,

κολυμβητής στην έρημο,

πουκάμισο με ξεριζωμένα τα κουμπιά,

βιβλίο με λυτές σελίδες,

αφώτιστο φεγγάρι και άχρωμο γρασίδι,

ξεδοντιασμένο χαμόγελο και πνιχτό γέλιο,

σκούρα ζωγραφιά σε μαύρο καμβά.

Καταλαβαίνεις τι λέω;

Είμαι τραπέζι χωρίς πόδια,

θορυβώδες εστιατόριο χωρίς πελάτες.

Γράφω με ένα στιλό χωρίς μελάνι.

Γράφω το όνομά μου στον αέρα.

Όταν το λέω φωναχτά, δεν βγαίνει φωνή.

Κοιτάζω γύρω και βλέπω πολλά,

όμως δεν βλέπω κανέναν.

Δάσος θορύβων

Ένα αυτοκίνητο γλιστράει στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο μας,

σαν σίδερο που γλιστράει πάνω σε σανίδα σιδερώματος.

Αλλά, στην πόλη μας, οι δρόμοι δεν είναι ποτέ ίσιοι.

Τρύπες από τις βόμβες υπάρχουν παντού,

Σαν φωλιές κορακιών σε ένα δάσος θορύβων.

Mosab Abu Toha

μτφρ.: Χριστίνα Λιναρδάκη