Πολύ απλό το βιβλίο “Το παγκάκι της αγκαλιάς” της Στέργιας Κάββαλου (εκδόσεις Καστανιώτη, 2025, ISBN: 9789600374094) που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, αλλά στάζει αγάπη! Η ανώνυμη μικρή πρωταγωνίστρια της ιστορίας, που πηγαίνει προνήπιο, εξηγεί μέσα από τις σελίδες του την ιδιαίτερη σημασία που έχει για κείνη το παλιό, ξύλινο παγκάκι απέναντι από το σχολείο της.
Όταν έρχεται η μαμά της να την πάρει, στο σχόλασμα, κάθεται πρώτη εκείνη πάνω του, ύστερα ακουμπάει την τσάντα της μικρής εκεί και την παίρνει αγκαλιά. Η γλυκιά αυτή αγκαλιά της μαμάς σηματοδοτεί την επιστροφή στην ασφάλεια και την αποφόρτιση της μικρής από την ημέρα στο σχολείο. Εκείνη την πολύτιμη στιγμή τής αφηγείται πώς πέρασε, τι έγινε και της μιλά για τους φίλους της. Της λέει για τις όμορφες σκηνές που έζησε με τα άλλα παιδάκια, της γκρινιάζει για ό,τι άσχημο της έτυχε, γενικά αδειάζει αυτό το κομμάτι της ημέρας από πάνω της.
Τότε και μόνο τότε είναι η κατάλληλη στιγμή να γίνει αυτό. Γιατί, όταν γυρίσουν σπίτι, θέλει να ξεκουραστεί, να παίξει ή να δει λίγη τηλεόραση. «Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγκεκριμένος καιρός» (Εκκλησιαστής, 3), αυτό ισχύει για όλους, κυρίως ίσως για τα μικρά παιδάκια που χρειάζονται οπωσδήποτε τα όρια (μεταξύ αυτών και τα χρονικά) για να τακτοποιούν όμορφα τον εσωτερικό τους κόσμο.
Συγχρόνως, είναι η στιγμή που η μαμά λέει στη μικρή πόσο της έλειψε. Τη ρωτάει για όσα μόλις της είπε ώστε να την κάνει να της μιλήσει κι άλλο, δείχνοντάς της το ενδιαφέρον της αλλά και πόσο την υπολογίζει.
Συμβαίνουν όμως και απρόοπτα: μερικές φορές, ας πούμε, βρέχει. Η αγκαλιά μετατίθεται για το σπίτι, όμως η μικρή βιώνει τη μετάθεση σαν αναστάτωση. Μια άλλη μέρα, στο παγκάκι κάθονται δύο αγόρια. Το κοριτσάκι δεν κρατιέται και πάει κλαίγοντας να τα διώξει, για να της εξηγήσει κατόπιν η μητέρα της ότι τα παγκάκια δεν είναι ιδιωτικά αλλά δημόσια, για όλους: «για να ξεκουράζονται, να πίνουν κάτι, να διαβάζουν, να μιλάνε».
Της τα λέει αυτά καθισμένη σε ένα πεζούλι εκεί κοντά, μόνο που δεν είχε προσέξει πριν καθίσει πως το πεζούλι ήταν ζωγραφισμένο! Μόλις το συνειδητοποίησε, η μαμά πετάχτηκε πάνω και είδε πώς είχε γίνει το καινούριο της φόρεμα: γεμάτο πράσινες και ροζ κιμωλίες… έτσι η μικρή λύθηκε στα γέλια και η στενοχώρια από το παγκάκι πήγε περίπατο!
Με το αστείο αυτό περιστατικό φτάνει το βιβλίο στο τέλος του… Το πραγματικά ουσιαστικό όμως έχει ήδη ειπωθεί διά στόματος της μαμάς: «Το σημαντικό είναι να βρίσκουμε μέσα στη μέρα μερικά λεπτά μόνο για εμάς, για να κάνουμε αγκαλιές και να λέμε τα νέα μας». Αυτό το ελάχιστο αλλά τόσο σπουδαίο είναι και το πραγματικό μήνυμα του γλυκού αυτού βιβλίου που έχει εικονογραφήσει όμορφα η Γιώτα Κοκκόση και η Στέργια Κάββαλου έχει αφιερώσει στην κόρη της, Μάντη.
