Λευκή καρδιά από λεύκη

Λευκό περίγραμμα ζωγράφισε τα χειλη της

την ξένισε το λευκό.

Σιγά σιγά, η λευκότητα απλώθηκε παντού

γεωγραφικά σχήματα αποτυπώθηκαν στο κορμί της.

Κοίταξε ψηφιακούς χάρτες,

σκέφτηκε πινέζες να βυθίσει στο κορμί της,

να ταξιδέψει σε χώρες μακρινές…

Μα τα μάτια όλων καρφωμένα στις πόλεις της

έκαναν το ταξίδι αδύνατο.

Ο οίκτος την έτσουξε.

Αποφάσισε.
Ξερίζωσε τη λεύκα ή λεύκη στο πεζοδρόμιο,
με τον λευκό κορμό και το χνούδι στα άνθη της,
σαν να καθάριζε τον κόσμο γύρω της.
«Το άγχος σκοτώνει», είχε πει ο γιατρός.

Το δείλι τη συνάντησε γυμνή μπροστά στον καθρέφτη,
να αγκαλιάζει το κορμί της — να ταξιδεύει μέσα της.
Έκλεινε τα παντζούρια,
αφήνοντας έξω το χλωμό φως του δειλινού,
το φως δεν έπρεπε να τη θωπεύει.

Υιοθέτησε κι ένα καπέλο,
το στόλιζε με λευκά τριαντάφυλλα.
Κάποιες μέρες γιασεμί, άλλοτε γαρδένιες,
τουλίπες∙ τόλμησε και νάρκισσους.
Φρόντιζε να είναι φρέσκα,
ώστε να κλέβουν τα βλέμματα.

Πίστεψε πως μεταμορφώθηκε
στην ασπροντυμένη,
«Αγνώριστη» του Σολωμού.
Με τον χρόνο,
μια λευκή καρδιά από λεύκη σχηματίστηκε στα χείλη της —
και έτσι, σαν ψίθυρος, αθόρυβα, κέρδισε το ποίημα.

Πωλλέτα Ψυχογυιοπούλου