«Άγριες τριανταφυλλιές», από τις εκδόσεις ΑΩ (2026), τιτλοφορείται η τέταρτη ποιητική συλλογή της Βέτας Χρυσοπούλου. Η γλώσσα της γραφής της πιο ώριμη από ποτέ διεκδικεί επάξια τα προτερήματα μιας αυθεντικής ποίησης που δεν αναλώνεται σε εντυπωσιασμούς και περιττές μεγαλόσχημες λέξεις.
Ο τίτλος εκπλήσσει με την αντιφατικότητά του και προοικονομεί τη θεματολογία της ποιητικής συλλογής. Το τριαντάφυλλο, λουλούδι συνδεδεμένο με το κάλλος και την ευωδία έρχεται σε άμεση αντίθεση με την αγριότητα και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Το δίπολο εσωτερικής ομορφιάς- ασχήμιας, νηνεμίας- θύελλας, φωτός –σκοταδιού παραπέμπει στην πραγματική ζωή που εμπεριέχει τόσο ευτυχισμένες στιγμές όσο και τραγικά γεγονότα. Η πραγματικότητα εκπλήσσει, επιφυλάσσει εμπόδια, επώδυνες εμπειρίες αλλά και έντονες χαρές. Πως αντιδρά ο άνθρωπος και πως καταφέρνει να σταθεί όρθιος στις ψυχικές μεταπτώσεις; Η ποιήτρια θέτει τα ερωτήματα μέσα από τους στίχους της και ταυτόχρονα επιχειρεί να αναδείξει διαφορετικές οπτικές και στάσεις ζωής συνομιλώντας διακειμενικά με τον μυθικό ήρωα ανατρέχοντας στα βιώματα και τις εμπειρίες του.
Στη γνώση ταξίδεψες/Αχνάρια άφησαν στο κορμί σου/Οι τόσες φουρτούνες/Το δέρμα σου τραχύ/Το χάραξαν οι κακουχίες/Μα εσύ αλώβητος/Πετάς πάνω από κύματα/Χαίρεσαι με τις νίκες σου/Γλυκό κρασί που γεύεσαι/Ήρωας ντύνεσαι/ Και συνεχίζεις να ξεχνάς/Να παρασύρεσαι/Με μαγικά τραγούδια/Νανουρίζεσαι/Μα εσύ ξυπνάς/και συνεχίζεις το ταξίδι σου/Χωρίς πυξίδα ηθελημένα/Ταξιδεύεις/Αφήνεσαι στο όνειρο/Μα πίσω δε γυρνάς («Ιθάκη» σελ. 9).
Παράλληλα και η ίδια η φύση της ποίησης επιβεβαιώνει το οξύμωρο πρόσωπο της ζωής, επιλέγοντας να αποτυπώσει άλλοτε το φως και άλλοτε το σκοτάδι.
Κάθε ποίημα ένας κήπος/Με κάκτους και λουλούδια/Όλα σπαρμένα στο ίδιο χώμα/Αναβλύζουν μυρωδιές της λήθης// Όσες οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια/Τόσα ποιήματα, γεννιούνται/Πεθαίνουν και ανασταίνονται// Το πραγματικό με το όνειρο/Μαγειρεύουν/Σερβίρουν το άπιαστο// Χρυσούς ήλιους, πορφυρά φεγγάρια/Καταιγίδες και μαύρα σύννεφα/Μασκαρεύονται, δίχως να είναι Απόκριες//Άλλοτε προτιμούν το φως/Άλλοτε το σκοτάδι/Πολλά τα πάθη/Ντύνονται άνθρωποι («Προσωποποίηση» σελ.11).
Το βιβλίο περιέχει είκοσι ποιήματα ελεύθερου στίχου που καθρεφτίζουν τη δημιουργική πορεία της δημιουργού, η οποία εξελίσσεται σε ύφος και τεχνική, αλλά διατηρεί αναλλοίωτη την αισθητική των βιωμένων συναισθημάτων. Το τραύμα της απώλειας και της απουσίας αγαπημένων προσώπων γεννά τη λύπη που υφέρπεται σαν ομίχλη όπως διαβάζουμε στο ομότιτλο ποίημα «Ομίχλη» (σελ. 16) και μεταλλάσσεται σε «Νοσταλγία» (σελ. 17). Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος γονατίζει από το βάρος των λυγμών του και εξομολογείται την ευαλωτότητα της γήινης ταυτότητας του στο ποίημα «Άνθρωπος σε βαλίτσα» (σελ.19).
Οι στίχοι της Χρυσοπούλου θυμίζουν τα γαλάζια, μωβ και κίτρινα ανθάκια που ξεμυτάνε με θάρρος σε απόκρημνους βράχους και άνυδρα τοπία διατρανώνοντας με την παρουσία τους την ελπίδα και την αισιοδοξία. Έτσι και οι λέξεις της οικοδομούν τον σπόρο της συνεχούς προσπάθειας και της αντίστασης στις δοκιμασίες της ζωής.
Ένας κήπος η ζωή μου/Με ακολουθεί/Δίπλα στις κόκκινες τουλίπες μου/Συχνά ζιζάνια φυτρώνουν/Στα κίτρινα τριαντάφυλλα/Μικρά έντομα κάνουν φωλιές/Συνεχώς πρέπει να κοιτώ/Τα άσχημα να απομακρύνω// Τότε ο κήπος γεμίζει ομορφιά/Ευωδιάζουν οι τριανταφυλλιές/ Οι παπαρούνες ανέμελα κινούνται/Στον ρυθμό του κάθε ανέμου// Κι εγώ περιπλανιέμαι ανάμεσα τους/Τον κήπο καθαρό να διαφυλάξω/Τα όμορφα μπουμπούκια να ανθίζουν («Κήπος», σελ. 22).
Το βιβλίο ολοκληρώνεται με ένα ποίημα που υμνεί τη φιλία, ως αντίδοτο και βάλσαμο στις ρωγμές, ως ελάχιστη ένδειξη αγάπης στη μνήμη της εκλιπούσας φίλης.
Σαν ηλιαχτίδα οι φίλοι μου/Με ζεσταίνουν στην παγωνιά/Με χρώματα του ουράνιου τόξου/Καλύπτουν τις ρωγμές μου/Καμιά σκιά δε φαίνεται/Εάν δεν κοιτάξεις βαθιά/Αλήθεια πόση δύναμη/Έχουν οι άνθρωποι («Φίλοι» σελ.26).
Το έργο της Χρυσοπούλου χαρακτηρίζεται από ένα γνήσιο ανθρώπινο ηχόχρωμα, μία βαθιά συναισθηματική φωνή, όχι ψιθυριστή και δειλή αλλά σίγουρη και ξεκάθαρη. Αναλογιζόμενοι τη μνημειώδη ρήση του Γιώργου Σεφέρη: «η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε;» συνειδητοποιούμε πως στη σύγχρονη εποχή της αποξένωσης έχουμε ανάγκη να αφουγκραζόμαστε τις φωνές των δημιουργών, που κρατούν τη πνοή μας ζωντανή.
