Τα φαντάσματα των ποιητών

Των ποιητών τα πνεύματα με μάτια σαν ρουμπίνια

απ’ τις αιώνιες κρύπτες τους εξέρχονται τις νύχτες

ψάχνοντας για ποιήματα – συνήθεια κεκτημένη

απ’ τον καιρό που ώρες ξενυχτούσαν στα χαρτιά τους.

Κοιτούνε σημειώσεις, τρυπώνουν στο διαδίκτυο

ή ορνιθοσκαλίσματα πασχίζουν να ερμηνεύσουν:

Τι έγραψε ο καθηγητής σε κάποιο διάλειμμά του,

ο ξιπασμένο λογοκλόπος και η φοιτήτρια εν οίστρω.

Ο χρόνος, αν κι ελάχιστος, είν’ αρκετός καθότι

σπανίως επιστρέφουν στις σκιές τους ευτυχείς.

Έτσι κι απόψε, σαν εχθές, άπραγοι θα επιστρέψουν –

σαν κάθε βράδυ –

πλέον ουδείς δεν ξενυχτάει ένα ποίημα

ουδείς τρελός από έρωτα,

ουδείς απορριφθείς,

ουδείς ρεμβάζων (απαλά τις λέξεις να ταιριάζει),

ικέτης μπρος στης έμπνευσης το παραπόρτι έστω,

αλίμονο, αλίμονο,

κανένας ποιητής.

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου

από τη συλλογή του Αλήθειες & Μυθεύματα [24 ώρες]

εκδόσεις ΑΩ, 2025