Το ποίημα της Δευτέρας: «Χρεία ονόματος» της Διώνης Δημητριάδου
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα ίσως τέλος μια ίσως αρχή κι ο θάνατος όσο ακουμπάει στο βλέμμα των ανθρώπων Έτσι όλο αίφνης γίνεται απτό στην άκρη των δαχτύλων να πιάσεις τη ζωή και να τη […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Αδέσμευτη ώρα” της Μαρίας Μαυράκη
Αδέσμευτη ώρα Απολυτήριο Άριστα δέκα και διαγωγή κοσμία και καρφώθηκε αυτό το δέκα στο λαιμό του τον πνίγει εξήντα χρόνια τώρα μην περάσεις από εκεί ήταν άριστα το δέκα γύρισε αλλιώς τον κόσμο σου δέσε τον σε γραβάτες και σαλόνια πολυτελείας απαρίθμησε μετά από μένα δέκα-εννιά-οκτώ… μηδέν το ημίτονο της συγχορδίας τον έπνιξαν τόσα δέκα-εννιά… […]