Στο βιβλίο του «Γράμμα στον αδελφό Γιώργο Ιωάννου που λείπει χρόνια στην γκλαβανή» (εκδόσεις Άγρα 2025), ο Θωμάς Κοροβίνης συνομιλεί με τον σημαντικό πεζογράφο, ποιητή, δοκιμιογράφο και θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Ιωάννου (1927-1985).
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς και μεγαλωμένος στο κέντρο της πόλης, ο Ιωάννου σπούδασε με λαμπρούς δασκάλους στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ (στο οποίο και υπηρέτησε για ένα διάστημα ως βοηθός στην έδρα της Αρχαίας Ιστορίας). Από το 1960 εργάστηκε ως φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Ο Ιωάννου πέθανε στα 58 του χρόνια, όμως άφησε ένα αξιόλογο συγγραφικό έργο το οποίο περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές και θεατρικά, καταγραφή και έκδοση δημοτικών τραγουδιών, παραμυθιών και έργων του θεάτρου σκιών, την έκδοση του περιοδικού «Φυλλάδιο» (1978-1985), επιμέλεια και σχολιασμό του Ημερολογίου του Φίλιππου Σ. Δραγούμη (1984) και άλλα. Για το έργο του «Το δικό μας αίμα» (1978) έλαβε το Α΄ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος (1979), ενώ το 1982 κυκλοφόρησε από την εταιρεία «Λύρα» ο δίσκος «Κέντρο διερχομένων» με έντεκα τραγούδια σε στίχους Γιώργου Ιωάννου και μουσική Νίκου Μαμαγκάκη.
Στο έργο του «Γράμμα στον αδελφό Γιώργο Ιωάννου που λείπει χρόνια στη γκλαβανή» ο Θωμάς Κοροβίνης, γνωρίζοντας σε βάθος το έργο του Ιωάννου όπως και το βιωματικό του φορτίο που συσπειρώνεται γύρω από τις εμπειρίες του νεότερου ελληνισμού αλλά και γύρω από προσωπικά βιώματα που αντλούνται από τα μέρη στα οποία έζησε, την οικογένεια, τις φτωχογειτονιές, τους εργάτες, τους έρωτες, ανοίγει έναν εκ βαθέων διάλογο μαζί του. Ο Ιωάννου βρίσκεται στη γκλαβανή (πίσω από την ξύλινη κατασκευή που οδηγεί στο υπόγειο), ο Κοροβίνης όμως τού απευθύνεται σαν να είναι παρών, στο δεύτερο ενικό πρόσωπο, σαν να τον έχει απέναντι, υιοθετώντας τον στοχαστικό, υποβλητικό και τολμηρό τόνο της γραφής του.
Το έργο έχει χαρακτηριστικά επιστολής αλλά και βιογραφίας, καταγγελίας αλλά και επιτάφιου θρήνου. Αφορμή αποτελούν οι εμπειρίες του Κοροβίνη από την Ελλάδα σαράντα χρόνια μετά την εκδημία του Ιωάννου. Ο συγγραφέας περιηγείται τις γειτονιές, τους δρόμους και τα μνημεία της Θεσσαλονίκης, στοχάζεται όσον αφορά την πολυπολιτισμικότητα της πόλης, το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας. Αποκαλεί τον Ιωάννου αδελφό και εκμυστηρεύεται τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στη χώρα από τότε που έφυγε. Περιγράφει μια Ελλάδα αλλοτριωμένη και απαθή, μια Ελλάδα που καυχιέται για ένα παρελθόν που δεν γνωρίζει και για αξίες που δεν ασπάζεται.
Από τον παγκόσμιο και ελληνικό καθρέφτη που με τόσο ποιητικό τρόπο κατασκευάζει παρελαύνουν στίχοι και έργα του Ιωάννου, εμβληματικές προσωπικότητες της χώρας, η παράδοση και η λαϊκή της κληρονομιά, ο Καζαντζίδης και ο Τσιτσάνης, τα ρεμπέτικα και η Πόλυ Πάνου, ο Γλέζος και ο Αγγελάκας, η Πόλη και ο ξεριζωμός, αλλά και η σύγχρονη κακογουστιά, οι εθνικοί μας μύθοι, ο πουριτανισμός, η υποκρισία, η πολιτική, η αριστερά. Στο έργο συναντιέται η αρχαία με τη βυζαντινή και τη νεότερη Ελλάδα, άνθρωποι που κατοικούν στο επέκεινα και που βρίσκονται στη ζωή. Πέρα από φόρο τιμής στον αγαπημένο του συγγραφέα, το βιβλίο συνιστά μαρτυρία, έργο καταγγελίας που αντιδιαστέλλει το παρόν με το παρελθόν. Απευθυνόμενος σε έναν «ρομαντικό τροβαδούρο», θρηνώντας όχι μόνο για την απώλεια ενός σημαντικού πνεύματος αλλά και για τη σύγχρονη έκπτωση σε ελληνικό και παγκόσμιο επίπεδο, ο συγγραφέας κλείνει συμβολικά το γράμμα του με την περιγραφή της κηδείας του Ιωάννου.
Στο βιβλίο «Γράμμα στον αδελφό Γιώργο Ιωάννου που λείπει χρόνια στη γκλαβανή» ο Κοροβίνης με λόγο ποιητικό, κοφτό, χειμαρρώδη και αιχμηρό, καθώς και με ένα ευρύ λεξιλόγιο που περιλαμβάνει από λόγιες έως αργκό και τουρκικές λέξεις, περιδιαβαίνει έμμεσα και τους δικούς του σταθμούς ζωής, μετατρέποντας αυτή τη συγκινητική ανοιχτή επιστολή προς τον σπουδαίο πεζογράφο σε μια προσωπική μνήμη και εξομολόγηση.
