Disability: [Βουλιμία και νευρική ανορεξία] της Έρσης Νιαώτη

Έρση Νιαώτη

10 Ιανουαρίου 2026

Η ώρα είναι 10:15. Έχω μια ολοκαίνουργια μέρα να διαχειριστώ.

Θα πάω θέατρο και σινεμά, θα πιω καφέ με τις φίλες μου και θα μιλήσω για τα πάντα και θα γελάσω, και ίσως γνωρίσω κάποιον και ερωτευτώ. Και αφού ερωτευτώ, θα έρθει ξανά να με επισκεφθεί η ανορεξία από μόνη της, δεν θα χρειαστεί να την καλέσω, και πραγματικά πόσο τέλεια…

10:17. Βάζω στο πρόσωπό μου μια μάσκα ενυδάτωσης με μπανάνα. Γιαούρτι, μπανάνα και μέλι. Την απλώνω. Μου έχει βγει μάλλον λίγο πιο υδαρής από το κανονικό, κι όπως τη βάζω ένα μικρό ρυάκι κυλάει και χώνεται στο στόμα μου πριν προλάβω να αντιδράσω.

Φτάνει στη γλώσσα μου. Και είναι τόσο νόστιμο. Οπότε το καταπίνω και καταφέρνω να γλείψω λίγο ακόμα από το πρόσωπό μου. Είναι οκέι, θα είμαι οκέι, θα είμαι οκέι. Θα είμαι φυσιολογική. Μπορώ να φάω μια μικρή κουταλιά από τη μάσκα.

Είναι μόνο γιαούρτι και μέλι και φρούτο.

Αλλά μπανάνα, γαμώτο. Μπανάνα.

Ξέρω καλά πού θα με οδηγήσει η κατανάλωση μπανάνας. Γαμω-μπανάνα.

Τρώω μια κουταλιά, και μετά ακόμα μία, και άλλη μία, και ακόμα μία, και εξακολουθώ να πιστεύω ότι είμαι οκέι, θα είμαι οκέι.

Τρώω ένα εντελώς υγιεινό πρωινό. Τέτοια δεν λένε οι φαν της υγιεινής διατροφής;

Γιαούρτια και φρούτα και τέτοια.

Γλείφω το μίξερ. Η γλώσσα μου ακουμπάει τις μικρές λεπίδες. Δε φοβάμαι. Γλείφω.

Και μου αρέσει.

Παίρνω τρία αχλάδια, ένα μήλο, γιαούρτι, τρεις μεγάλες κουταλιές μέλι, νιφάδες βρόμης, καρύδια, σταφίδες, τα ρίχνω στο μίξερ και τα λιώνω.

Τα πολτοποιώ με μανία.

Δεν πιστεύω πια ότι είμαι οκέι, θα είμαι οκέι. Όχι.

Έχω περάσει πια απέναντι.

Το σύμπαν της βουλιμίας με καλωσορίζει.

Η τροχιά με αγκαλιάζει ξανά.

Η τροχιά. Μπήκα στην τροχιά.

Γελάω, γιατί η παγίδα νίκησε ξανά. Η παγίδα κέρδισε ακόμα έναν γύρο.

Οπότε καταβροχθίζω τις τελευταίες σταφίδες, μερικά ακόμα καρύδια, και με μια μπανάνα στο χέρι, φοράω το πιο φαρδύ μου μπουφάν και βγαίνω.

[…] Διαπιστώνω ότι έχω μια τεράστια πληγή στον ουρανίσκο. Κόκκινη. Λείπει ένα ολόκληρο κομμάτι. Μοιάζει με έγκαυμα.

Έχω κάψει τον ουρανίσκο μου από τους εμετούς, τις κόκα κόλες, τα κρύα και μετά τα πολύ ζεστά τσάγια που πίνω. Από το αλκοόλ και τα νύχια μου, μια κόκκινη διπλή πληγή. Είναι μέρες που με καίει η γλώσσα μου και ο λαιμός μου πονάει, κυριολεκτικά δεν μπορώ να καταπιώ ούτε το σάλιο μου. Αυτές τις μέρες θέλω να φάω ακόμα περισσότερο. Και φυσικά αυτό κάνω. Το αίμα το έχω συνηθίσει. Χέρια, δάχτυλα, κάποιες φορές μια ολόκληρη οδοντόβουρτσα, γδέρνουν τον λαιμό. Όλα κόκκινα.

* Νευρική ανορεξία και βουλιμία. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Στην εποχή της παντοκρατορίας της εικόνας, οι διατροφικές διαταραχές απασχολούν ολοένα και περισσότερο κόσμο. Ένας δυνατός και θαρραλέος μονόλογος για ένα πρόβλημα που, παρά την έκτασή του, παραμένει ταμπού (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).