Του φροντιστή

Σαν ανεξήγητη σκιά μ’ ακολουθείς

κρέμεσαι με δύναμη από πάνω μου

κι απ’ τα μανίκια με τραβάς

ρούχο να μη μου μείνει.

Τόσο πολύ που μόνη θάβομαι

κι ούτε να βγω απ’ τη γη πια θέλω.

Γιατί όλα τα’ χασα

ζωή, παρέες, φιλίες.

Είν’ τόσα χρόνια που πια δεν είμαι εγώ

είμαι η κόρη του τρελού, του ζόφου η γυναίκα

κάποια που από σένα προσδιορίζεται

και στον καθρέφτη δεν μπορώ ν’ αναγνωρίσω.

Κι αν σ’ αγαπώ, που σ’ αγαπώ βαθιά,

μέσ’ απ’ της απελπισίας το βάραθρο

εύχομαι καμιά φορά να μη σε είχα…

Να ‘νιωθα λεύτερη!

Μα οι αντοχές δεν έχουν σημασία. Μονάχα το καθήκον.

Τόσο που εντέλει χάνομαι, πρώτη εγώ από σένα.

Χριστίνα Λιναρδάκη

(σε πρώτη δημοσίευση)